امروز ملتی ایستاده است تا رهبر خویش را بدرقه کند؛ مردی که دههها در سختترین فراز و فرودهای تاریخ، پرچم هدایت این امت را بر دوش کشید و نسلهای پیاپی، صدایش را با ایمان، امید و استقامت شناخت.
یادداشت مهمان_ اباصلت غریب، مسئول تشریفات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی: ﴿مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ…﴾ «در میان مؤمنان، مردانی هستند که بر پیمانی که با خدا بستند صادقانه ایستادند؛ برخی پیمان خویش را به پایان رساندند و برخی در انتظارند، و هرگز عهد خود را دگرگون نکردند.» (احزاب، ۲۳)
تاریخ ملتها تنها در میدانهای نبرد، پیروزیها و شکستها رقم نمیخورد؛ گاه عظمت یک ملت را باید در روزهای وداع شناخت؛ روزهایی که خیابانها به رودخانهای از انسان تبدیل میشوند و اشک، زبان مشترکدر نسلی که تربیت کردند و در آرمانی که برای آن زیستند، همچنان زندهاند.
﴿إِنَّ الَّذِینَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا…﴾«کسانی که گفتند پروردگار ما خداست، سپس استقامت ورزیدند، فرشتگان بر آنان فرود میآیند و میگویند: مترسید و اندوهگین نباشید و به بهشتی که وعده داده شدهاید، بشارت باد.» (فصلت، ۳۰) و این، همان وعده جاودانه الهی است؛ جاودانگی نه در ماندن جسم، بلکه در صدق عهد با خدا، استقامت در راه حق و ماندگاری در قلب یک ملت.
سیده فاطمه سادات کیایی