در سال ۲۰۱۲، ناسا بیسروصدا یک سردخانه را به مدار فرستاد. نه بیانیهی مطبوعاتی در کار بود، نه تبلیغاتی پر سروصدا. فقط یک کیسهی نرم و مهر و مومشده که همراه با غذاهای خشکشده و تجهیزات علمی در یک محموله به ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) ارسال شد. این کیسه رسماً واحد نگهداری بقایای انسانی» (Human Remains Containment Unit) نام داشت. برای چشم غیرمسلح، این کیسه چیزی شبیه به بستهبندی حملونقل برای محمولههای یخزده بود؛ اما برای ناسا، این موضوع نشانهی چیزی بسیار جدیتر بود: گامی بزرگ در آمادهسازی برای مرگ در فراسوی زمین.
اما مأموریتهای برنامهریزیشده به مرور طولانیتر میشوند و مقصدهایی فراتر از مدار پایین زمین دارند. در عین حال، میانگین سن فضانوردان ناسا نیز در حال افزایش است. اکنون میانگین سنی فضانوردان تقریبا به ۵۰ سال میرسد، بازهای که حتی برای افراد سالم و ورزشکار، احتمال مرگ طبیعی در آن از نظر آماری معنادار میشود. مرگ در فضا دیگر فقط فرضیهای ذهنی نیست، بلکه امروز به یک منحنی احتمالات تبدیل شده و ناسا این را میداند.
در سال ۲۰۱۹، آزمایشهایی با جسد در دانشگاه «سم هوستون استیت» نشان داد که این سیستم مقاوم است. برخی نسخهها توانستند بیش از ۴۰ روز، بدون اینکه فرایند تجزیه از کیسه عبور کند، بدن را حفظ کنند. ناسا حتی کیسه را از ارتفاع حدود ۶ متری انداخت تا یک فرود سخت را شبیهسازی کند.
ناسا همچنین برای مرگهایی که خارج از ایستگاه فضایی مثل راهپیماییهای فضایی، روی ماه یا در مأموریتهای اعماق فضا رخ میدهند، آمادگی دارد. اگر یکی از اعضای خدمه در خلأ جان خود را از دست دهد اما جسد او بازیابی شود، بدن در کفن فضایی خاصی که برای این منظور طراحی شده پیچیده میشود.
هدف تنها جلوگیری از آلودگی از نظر فنی نیست؛ این مسئله از جنبه روانشناختی و بهعنوان راهی برای حفظ کرامت انسانی نیز اهمیت دارد. از میان تمام «اولینها» که هر سازمان فضایی آرزوی رسیدن به آن را دارد، اولین جسد انسان که در قاب یک تصویر ماهوارهای شناور دیده میشود، مطمئناً در فهرست آنها نیست.
ناسا و شرکایش تدوین چارچوبهایی مثل «پیمان آرتمیس» را آغاز کردهاند. توافقنامههایی که بیش از ۵۰ کشور برای تعیین قواعد رفتار در فضا امضا کردهاند؛ اما حتی این پیمانها نیز به بسیاری از جزئیات دقیق و حساس مرگ نمیپردازند. برای مثال، اگر به مرگ مشکوک شوند چه میشود؟ معاهده فضای ماورای جو، سند حقوقی تدوینشده در سال ۱۹۶۷ تحت نظر سازمان ملل که پایهی قانونی بشریت برای فضا و مدار است، چیزی در اینباره نمیگوید.