ایران سرزمین یکدست نیست. دامنههای البرز و زاگرس، فلات مرکزی، دشتهای جنوبی، سواحل دور از همِ شمال و جنوب، هر یک اقلیمی متفاوت دارند. ایران سرزمینی است که همواره در میانه دو تصور متناقض درباره اقلیم گرفتار بوده است؛ از یکسو روایاتی که کشور را «پرباران» و «مناسب کشاورزی گسترده» معرفی میکنند و از سوی دیگر روایاتی که تصویری کاملاً متفاوت ارائه میدهند این در حالیست که به گفته رئیس مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران خشکسالی میزان بارش ما از عربستان و امارات بیشتر اما از همسایههای شمال غربی و ترکیه بسیار کمتر است.
به گزارش ایسنا، مقایسه ایران با کشورهای پیرامونی چه کشورهای پربارانتر شمال غرب و چه کشورهای بیابانی جنوب سالها مورد بحث بوده است؛ در حالی که اقلیم، نه در چارچوب «تصویری کلیشهای از ایران» بلکه در بستر دقیق عناصر علمی مانند ارتفاع، فاصله از دریا، ناهمواریها و الگوهای جوی معنا پیدا میکند؛ ایرانی که یکدست نیست و مواجهه و برنامهریزی یکسان برای اقلیم متفاوت هر منطقهاش سرزمین را به سمت فرسایش منابع، افت سفرههای آب زیرزمینی، خشکسالیهای پیدرپی و در نهایت اتخاذ تصمیمات اضطراری سوق میدهد.
در سالهایی که توسعه، اسکان، صنعت و کشاورزی بدون انطباق با توان اکولوژیک سرزمین پیش رفته، بحرانهای محیطزیستی تشدید شده است و هشدارها به تصمیمهای سختگیرانه نزدیکتر شدهاند؛ از جیرهبندی آب و کاهش فعالیتهای صنعتی تا احتمال جابهجایی جمعیت این در حالیست که به return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();