به گزارش انتخاب؛ اضطراب یکی از شایعترین اختلالات سلامت روان در جهان است. تجربههای تلخ زندگی، استرس شغلی، مشکلات مالی یا چالشهای عاطفی همگی میتوانند در بروز اختلالات اضطرابی نقش داشته باشند. اما سؤال بسیاری از افراد این است که آیا اضطراب میتواند از والدین به فرزندان به ارث برسد؟برای پاسخ به این پرسش، با متخصص روانپزشکی گفتوگو شده است.
آیا اضطراب میتواند ارثی باشد؟
دکتر شارادی میگوید: «اضطراب میتواند یک مؤلفه ژنتیکی داشته باشد، اما به شکل ساده و مستقیم به ارث نمیرسد. افرادی که سابقه خانوادگی اختلالات اضطرابی دارند، ممکن است بیشتر در معرض ابتلا به اضطراب باشند، زیرا برخی ژنها بر نحوه واکنش مغز به استرس، ترس و احساسات تأثیر میگذارند. با این حال، داشتن این ژنها به این معنا نیست که فرد حتماً به اختلال اضطرابی مبتلا خواهد شد.»او تأکید میکند که عوامل محیطی نیز نقش بسیار مهمی دارند. تجربههای دوران کودکی، آسیبهای روانی، استرس مداوم، بیماریهای جسمی، کمبود خواب و تغییرات بزرگ زندگی همگی میتوانند در ایجاد اضطراب نقش داشته باشند.به گفته این متخصص، در بیشتر موارد اضص کمک گرفت.او میگوید: «اختلالات اضطرابی با روشهایی مانند رواندرمانی، بهویژه درمان شناختی ـ رفتاری (CBT)، اصلاح سبک زندگی و در صورت نیاز دارودرمانی، بهخوبی قابل درمان هستند.»به گفته او، تشخیص و درمان زودهنگام معمولاً نتایج بهتری به همراه دارد و کیفیت زندگی افراد را بهبود میبخشد.وی تأکید میکند: «ژنها ممکن است احتمال ابتلا به اضطراب را افزایش دهند، اما آینده فرد را تعیین نمیکنند. با حمایت مناسب و درمان بهموقع، اضطراب قابل کنترل است و افراد میتوانند زندگی سالم و پرباری داشته باشند.»
جمعبندی
شواهد علمی نشان میدهد ژنتیک در افزایش استعداد ابتلا به اضطراب نقش دارد، اما تنها عامل تعیینکننده نیست. متخصصان معتقدند اضطراب معمولاً نتیجه تعامل پیچیده میان آمادگی ژنتیکی و عوامل محیطی مانند استرس، آسیبهای روانی و تغییرات مهم زندگی است.بنابراین، داشتن سابقه خانوادگی اضطراب به این معنا نیست که حتماً به این اختلال مبتلا خواهید شد؛ همانطور که نداشتن چنین سابقهای نیز مصونیت کامل ایجاد نمیکند.تقویت مهارتهای مقابله با استرس، داشتن سبک زندگی سالم، خواب کافی، فعالیت بدنی منظم و مراجعه به متخصص در صورت تداوم علائم، میتواند خطر بروز اضطراب را کاهش داده و به کنترل مؤثر آن کمک کند.