روزنامه گل
حمیدرضا درخشان – تقریبا ده یازده سال قبل بود.ورزشگاه درفشی.جوانی ساده و سربه زیر هر روز به تمرین پرسپولیس می آمد.خیلی ساده بود.لباس پوشیدنش.مدل موهایش.مثل همین حالا که انصافا هیچ تغییری نکرده.کلا پسر با اصالتی نشان می داد.بازهم مثل حالا که یک جنتلمن است.کشف علی دایی بود.از شاهین بوشهر گرفته بودش.وقتی می خواست با پرسپولیس قرارداد ببندد کسی اورا نمی شناخت.بازی هایش در شاهین بوشهر زیاد چشمگیر نبود.چون به عنوان بازیکن ذخیره در این تیم بازی می کرد.گه گداری فیروز کریمی دقیقه ۸۰به بعد می آوردش زمین.در همان ده دقیقه نتیجه را تغییر می داد.نگارنده از سبک بازی او شناخت زیادی داشتم.همان موقع.ابتدای دهه ۹۰.باتوجه به پیگیری بازی های شاهین به خاطر فیروز کریمی و همچنین حضور در چند اردوی این تیم می دانستم علی دایی چه جواهری را خریده است.طارمی در همان سال اول خودش را نشان داد.علی دایی برکنار شد.حمید درخشان شد سرمربی سرخپوشان.استقلال را دوبریک بردند.طارمی غوغا کرد در همان بازی.شد فیکس پرسپولیس.رفته رفته شد همین مهدی طارمی که می بینید.هوای پیشکسوتان را هم داشت.به آنها احترام می گذاشت و همچنان این رویه را ادامه می دهد.صرفنظر از تلاش قابل ستایش خودش و زحمتی که برای رسیدن به این جایگاه کشیده، مشورت های فوق العاده یکی از همکاران مطبوعاتی مان که دکترای وکالت هم دارد در پیشرفت مهدی بی تاثیر نبود.اما او از فرصت بدست آمده برای خود استفاده کرد.بهترین بود در تمام تیم هایی که بود.از پرسپولیس بگیرید تا الغرافه قطر، پورتو و حالا اینتر.البته تیم ملی.سابقه بستن بازوبند کاپیتانی تیم ملی راهم دارد.