شنبه 2 ارديبهشت 1396 22:59 ساعت
روز 26 شهریور رئیس جمهور در مجلس حضور پیدا میکند. همه میدانند که رئیس جمهور نظر مساعدی برای معرفی میرحسین موسوی ندارد. اما مجتهد مسلّمی که حالا کسوت ریاست جمهوری به تن دارد، حتی در این جلسه هم حاضر نمیشود پالسی مبنی بر اختلاف علنی به بیرون بفرستد یا کاری کند که از آن بوی مخالفت با ولی فقیه به مشام برسد.
گروه تاریخ رجانیوز: اوایل سال 1364 است. دوران ریاست جمهوری سومین رئیس جمهور نظام اسلامی به روزهای پایانی خود نزدیک میشود. طبق اصول سیاسی، محبوبیت بالای رئیس جمهور وقت، آیت الله سید علی خامنهای، نشانگر آن است که او میتواند با دلگرمی از رأی بالای مردمی، برای دورهی بعدی هم در انتخابات نامزد شود. آنچه بر دلگرمی آیت الله خامنهای و محبوبیت او میافزاید حمایتهای ویژهی رهبر وقت کشور، حضرت امام خمینی، است. آیت الله خامنهای (یا به تعبیر امام: «آقای آقا سید علی آقا»1) علاوه بر حکم امامت جمعهی امالقرای عالم اسلام از سوی امام خمینی (که به واسطهی موصوف بودن به «حسن سابقه» و شایستگی «در علم و عمل» صادر شده است2) در همان زمان (به عنوان نمونه) از سوی فرمانده کل قوا عملا عهدهدار مسئولیت ارتش جمهوری اسلامی هم هستند.3
اما «خامنهای عزیزِ» امام[4]، بر خلاف تمام توقعات، قصد ندارد در این دوره از انتخابات، نامزد شود. رئیس جمهور با نخستوزیر (مهندس میر حسین موسوی) و طیف نزدیک به او در موضوعات مختلفی اختلاف نظر دارند که مهمترین جلوهی آن بحثهای اقتصادی است. مهندس موسوی و طیف نزدیک به او قائل به دخالت حداکثری دولت در اقتصاد و تمرکزگرایی در این زمینه هستند، اما رئیس جمهور و همفکران او در مجلس (و حتی خارج از ساختار سه قوه) این روش را صحیح نمیدانند و خواستار آنند که مردم نقش پررنگتری در اقتصاد ایفا کنند.