تحلیلی بر مستند برگزیده «محمدصادق اسماعیلی» برنده جایزه تجلی اراده ملی در جشنواره فجر
جوان آنلاین: برخی آثار مستند شبیه تجربهای زیسته هستند که ابعاد تازهای از زندگی را به انسان نشان میدهند؛ جنسی از زندگی و سرنوشتی که شاید در نگاه اول تصور کنیم قصهای تخیلی است و نمیتواند در جهان واقعی قرن بیست و یکم حقیقت داشته باشد. مستند «آگیرا» به کارگردانی محمدصادق اسماعیلی و تهیهکنندگی مرکز مستند سوره، از همین جنس آثار است. این فیلم پس از درخشش در جشنواره بینالمللی سینماحقیقت و کسب نقدهای مثبت، توانست در بخش تجلی اراده ملی چهل و دومین جشنواره فیلم فجر نیز جایزه مرکز خیر ایران را از آن خود کند. «آگیرا» صدا و تصویری حذف شده را از دل پنهانترین و نادیدهترین بخشهای یک جامعه رنگارنگ برای مخاطبش نمایان میکند؛ به طوری که بیننده پس از تماشای سرنوشت «علی» (شخصیت اصلی فیلم)، دیگر نمیتواند به پیش از آشنایی با او برگردد.
سوژهشناسی: بحران شناسنامه در عصر دیجیتال
تصور اینکه بزرگترین آرزوی یک انسان، پیدا کردن مادرش برای لحظهای آغوش یا داشتن یک قطعه کاغذ به نام «شناسنامه» باشد، برای انسان مدرن که درگیر تکنولوژیهای پیچیده است، دور از ذهن به نظر میرسد. «آگیرا» دقیقاً بر روی همین شکاف دست میگذارد. علی، قهرمان مستند، نماینده جامعهای است که اکثریت مردم از وجودشان بیخبرند یا اصلاً به آنها فکر نمیکنند. فیلم به درستی نشان میدهد نداشتن هویت رسمی (شناسنامه) چگونه زنجیرهای از محرومیتها را به دنبال دارد: از بیسوادی و عدم امکان تحصیل گرفته تا محرومیت از ازدواج رسمی و حقوق اولیه شهروندی. این فیلم برای اذهانی که عمیقتر میاندیشند، تلنگری است بر ناشناس بودن جهانی که در کنار ما در جریان است و ما از آن غافلیم. این قدرت سینمای مستند است که «آگیرا» به بهترین شکل از آن بهره میبرد.
استراتژی کارگردانی: دوربین در مقام ناظر صبور