به گزارش بولتن نیوز، در هر دوره یا دو دوره، دبیری برای جشنواره انتخاب میشود که عموما هم هیچ آشنایی با فستیوال، فیلم، سینما، اهالی هنر و فرهنگ ندارد و این یعنی اعمال سلیقه شخصی، نظارت غیرفنی و کارشناسی. مورد دیگری که بسیار مهم است و باید به آن اشاره کرد این است که ما دو نوع جشن عمده سینمایی در دنیا داریم؛ یک آکادمیها هستند (اسکار، سزار، بفتا، گلدنگلوب، حلقه منتقدان مختلف و…) دوم فستیوالها (کن، برلین، ونیز، تورنتو، لوکارنو و…).
اشکال مختلف رویدادهای سینمایی
این دو نوع تفاوت بسیار اساسی و ساختاری با هم دارند. در آکادمیها اغلب به بررسی یکساله تقویم سینمایی فیلمها میپردازند؛ بهطور مثال، اسکار فیلمهایی که از اول ژانویه تا 31دسامبر هر سال در آمریکا به نمایش درآمده ازسوی حدود 6هزار نفر از اعضای خود به رأی میگذارد و در تاریخی اواسط ژانویه اسامی نامزدها را اعلام میکند و در تاریخی در فوریه، در یک شب در سالن کداک تئاتر، یک مراسم سه الی چهارساعته میگیرد و جوایز خود را در تمامی بخشهای سینمایی که بیشتر در گروههای پن یک زمان مشخص (deadline) فیلمها برای فستیوال ارسال میشوند؛ برای نمونه، از بین فیلمهای ارسالی فستیوال کن 22فیلم را از بین حدود دوهزار فیلم برای 11روز جشنواره از سراسر دنیا انتخاب میکنند و این فیلمها برای عموم و منتقدان دعوتشده در اکرانهای محدود نمایش داده میشود و فیلمها در 6یا نهایتا 9بخش ازسوی هیات داوران 7 یا 9 نفره داوری شده و جایزه به آنها داده میشوند. جوایز بهاینترتیب هستند؛ یک جایزه بازیگری مرد، یک جایزه بازیگری زن، جایزه کارگردانی، جایزه فیلمنامه، جایزه ویژه هیاتداوران، جایزه ویژه جشنواره و نخل طلای بهترین فیلم، همین و بس. در بعضی موارد، دو جایزه به یک مورد داده میشود؛ مثلا جایزه مشترک فیلمنامه به دو فیلم. این خلاصه وضعیت فستیوالها و آکادمیهاست در دنیا.
و اما جشنواره فجر
اما برمیگردیم به جشنواره فجر خودمان که گویا اسم جشنواره از همان فستیوال میآید ولی ما در یک مورد عجیب بنجامینی قرار گرفتیم. اینکه جشنواره برگزار میکنیم و آکادمی جایزه میدهیم. تمامی مناسک آکادمی و فستیوالها را بهجای میآوریم ولی گویی این یک جشن ملی است و در تعجب عظیم نه جشنواره جهانی و نه داخلی هستیم و نه حتی آکادمی!