اقتصاد۲۴- خوانندگی زنان در قالب تکخوانی، فارغ از اجرای کنسرت توسط زنان برای زنان یا همخوانی با مردان، در طول بیش از چهار دهه گذشته همواره محل مناقشه بوده است. مناقشهای که به مسئلهی ظاهراً لاینحل زنانی تبدیل شده است که میل، اشتیاق و استعدادشان به خوانندگی، مجالی رسمی برای بروز پیدا نمیکند.
با این حساب تنها مسیر در دسترس این زنان، اجراهایی بیسروصدا در محافل کوچک یا حضور در فضای مجازی است که هر دو با ممانعت و برخورد قضایی مواجه میشود. ازجمله پرسروصداترین نمونههای این ممانعت به آذرماه ۱۴۰۳ برمیگردد. هنگامی که پرستو احمدی، خواننده زن جوان با پوشش اختیاری اقدام به برگزاری کنسرتی با عنوان «کنسرت فرضی» در کاروانسرایی قدیمی کرد و با برخورد قضایی مواجه شد. این برخورد واکنشهای بسیاری برانگیخت و ازجمله بودند کسانی که به نبود مبانی فقهی و حقوقی برای برخورد با خوانندگان زن اشاره کردند.
این روزها نیز که صفحات اینستاگرامی خوانندگان زن جوان؛ هیوا سیفیزاده، نازنین میر، ریحانو، پریسا باقری و گلسا رحیمزمانی از دسترس خارج شده، نبودِ این مبانی بار دیگر مورد اشاره فقها و حقوقدانان قرار گرفته است. این اتفاق در پی اجرای هیوا سیفیزاده در عمارت روبهرو رخ داد. بازداشت موقت او اگرچه طولانیمدت نبود، اما موجب شد متنی ثابت؛ «باتوجه به انتشار محتوای مجرمانه و معارض با اخلاق و عفت عمومی، این صفحه برابر با دستور مقام قضایی تا اطلاع ثانوی توسط فراجا از دسترس خارج گردید»، به تنها پست حساب کاربری او در اینستاگرام و شماری دیگر از خوانندگان زن تبدیل شود.