آوارگی اجباری در حقوق بینالملل بهعنوان اخراج گروهی از افراد یا جمعیتی از سرزمین خود بدون رضایت آنها تعریف شده است. آوارگی اجباری جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت تلقی میشود.
براساس ماده ۴۹ کنوانسیون چهارم ژنو ۱۹۴۹، انتقال یا تبعید اجباری دستهجمعی یا فردی افراد از محل سکونت خود به سرزمینهای دیگر ممنوع است، مگر در موارد استثنایی که با هدف محافظت از مردم در برابر خطرهای درگیری مسلحانه، درعین حصول اطمینان از برخورداری از حق بازگشت پس از پایان تهدیدها، فراهم میشود.
علاوه بر این، بسیاری از کنوانسیونهای بینالمللی آوارگی اجباری را جرم میدانند؛ بهویژه اساسنامه رم دیوان کیفری بینالمللی، که آوارگی اجباری را جنایت جنگی و همچنین جنایت علیه بشریت میداند. ماده ۷ اساسنامه رم بیان میکند که اخراجهای اجباری در صورتی که بهصورت گسترده یا نظاممند علیه یک جمعیت غیرنظامی انجام شود، جنایت علیه بشریت محسوب میشود. ماده ۸ (۲) (۷) تاکید میکند که اخراج یا انتقال اجباری جمعیت یک جنایت جنگی است که نقض فاحش کنوانسیون چهارم ژنو ۱۹۴۹ بهحساب میآید.