با اکران فیلم «آه سرد» به کارگردانی ناهید عزیزی در سینمای رسانهها، رضا منتظری منتقد سینما به بررسی آن پرداخته است.
سوره سینما – رضا منتظری : سالها است پدیدهای در سینمای ایران باب شده که برخی به آن عنوان «فیلمهای هنری» یا «فیلمهای جشنوارهای» میدهند؛ آثاری که عمدتاً فیلمسازانی در ورای آن ایستادهاند که یا ادعای فیلسوف و شاعر بودن دارند یا بر اساس نگاه روشنفکرمآبانه شأن میخواهند بهنوعی دست به خودنمایی بزنند! فیلمهایی سرد، یخزده، بیروح، فاقد داستان و جذابیت برای مخاطب، سرشار از تصاویر کارتپستالی که عمدتاً در سکوت مطلق میگذرد! «آه سرد» بهنوعی یکی از همین فیلمها است. فیلمی که معلوم نیست اصلاً چرا مجوز ساخت گرفته؟ قرار است چه دستاوردی برای سینمای کشور داشته باشد و مهمتر آنکه چرا چنین فیلمی در جشنواره فیلم فجر حضور دارد؟ آیا اصلاً حضور این فیلم با شعار اخلاق، امید و آگاهی بخشی جشنواره سنخیتی دارد؟
اثری عاری از تعلیق همراه با دیالوگ پردازی های ضعیف و شعاری که دانستهها را یک جا برای مخاطب فاش میکند. فیلمی که میخواهد با الهام گرفتن از سینمای فلسفی خود را به زور هنری و مهم جلوه دهد. بیشک جز قاببندیهای چشمنواز مسعود امینی تیرانی فیلم حرف دیگری برای گفتن ندارد؛ نه فیلمنامه گنگ و الکنش میتواند برای مخاطب کشش داشته باشد نه طراحی صحنه و لباس فیلم هیچ نکته مثبتی دارد! مخاطب نه با بازیهای سرد و بیروح و اداهای تصنعی بازیگران فیلم همراه میشود و نه میتواند فضای خلق شده توسط فیلمساز را اندکی درک کند!