چهارشنبه ۱۱ شهريور ۱۴۰۵ – ۱۹:۰۱
این روزها لحن گفتار ترامپ درقبال ایران با تغییراتی همراه است. ترامپ ادبیات گفتاری خود را بر واژگانی همچون حملات ویرانگر گسترده تر، فشارهای اقتصادی کشنده، باز بودن تنگه هرمز، درخواست برای طغیان مردم ایران، عدم تمایل به مذاکره و بی اهمیت بودن تفاهم نامه اسلام آباد استوار کرده است. ترامپ در حالی مدعی شده که «وضعیت فعلی را بسیار بیشتر میپسندم؛ جایی که تقریبا کنترل کامل تنگه هرمز را در اختیار داریم و اقتصاد ایران به طور کامل در حال فروپاشی است. مردم ایران چه زمانی قیام خواهند کرد و مبارزه خواهند کرد؟»
این ادبیات گفتاری در شرایطی است که واقعیتهای میدانی بیانگر وضعیتی است که حاصل جمع آنها در یک کلام خلاصه میشود و آن اینکه آمریکا ابزارهای لازم برای تحمیل مذاکره به ایران را از دست داده و در یک صورت مذاکره شکل میگیرد و آن اینکه از یک سو آمریکا به تفاهم نامه اسلام آباد بازگردد که این خود شکستی بزرگ برای آمریکاست و از سوی دیگر باید خواستهها و چارچوبهای مذاکراتی ایران را اجرایی نماید که شکستی مضاعف برای ترامپ خواهد بود.
در حوزه نظامی پاسخهای کوبنده ایران به تجاوزات آمریکا از جمله واکنش به به خاک و خون کشیدن یک عروسی در سیریک، اذعان فرماندهان نظامی آمریکا مبنی بر غیر قابل بازگشت بودن پایگاهها و خسارتها دهها میلیارد دلاری به آنها، تسلط ایران بر تنگه هرمز و.. عملا بن بست نظامی آمریکا را اشکار کرده است. نکته اساسی آن است که ترامپ به خوبی میداند که میز مذاکره در این شرایط صرفا با شروط ایران چیده میشود که تبعات آن رسوایی تاریخی برای او و نیز شکست در انتخابات میان دورهای کنگره خواهد بود بر این اساس دلخوش کردن به گزینه تحریمها و شکستن تاب آوری اجتماعی ایرانیان به آخرین برگ قمار ترامپ در جنگ علیه ایران مبدل شده است.
تهی بودن ادعای ترامپ در باب بی تمایلی به مذاکره با ایران و نیز حساب باز کردن او روی نتایج تحریمها و فشارهای اقتصادی برای برهم زدن وحدت ملی درونی ایران را در سخنان بسنت میتوان مشاهده کرد چنانکه وزیر خزانه داری ترامپ مدعی شد: «یا سپاه پاسداران علیه یکدیگر خواهند شد، یا مردم علیه آنها خواهند شد، یا اینکه پای میز مذاکره خواهند آمد و خواستار توافقی خواهند شد که بتوانند به آن پایبند بمانند. واشنگتن منتظر خواهد ماند تا مشخص شود تهران چه زمانی برای دستیابی به توافق آمادگی پیدا میکند. وظیفه من این است که آنها را به توافق ترغیب کنم.آنها خواهان توافق خواهند شد.»
این سخنان نشان میدهد که آمریکا از مذاکره دست نکشیده است بلکه امید به جنگ اقتصادی دارد تا شاید زمینه تسلیم سازی ایران را فراهم سازد.
این ادبیات گفتاری در شرایطی است که واقعیتهای میدانی بیانگر وضعیتی است که حاصل جمع آنها در یک کلام خلاصه میشود و آن اینکه آمریکا ابزارهای لازم برای تحمیل مذاکره به ایران را از دست داده و در یک صورت مذاکره شکل میگیرد و آن اینکه از یک سو آمریکا به تفاهم نامه اسلام آباد بازگردد که این خود شکستی بزرگ برای آمریکاست و از سوی دیگر باید خواستهها و چارچوبهای مذاکراتی ایران را اجرایی نماید که شکستی مضاعف برای ترامپ خواهد بود.
در حوزه نظامی پاسخهای کوبنده ایران به تجاوزات آمریکا از جمله واکنش به به خاک و خون کشیدن یک عروسی در سیریک، اذعان فرماندهان نظامی آمریکا مبنی بر غیر قابل بازگشت بودن پایگاهها و خسارتها دهها میلیارد دلاری به آنها، تسلط ایران بر تنگه هرمز و.. عملا بن بست نظامی آمریکا را اشکار کرده است. نکته اساسی آن است که ترامپ به خوبی میداند که میز مذاکره در این شرایط صرفا با شروط ایران چیده میشود که تبعات آن رسوایی تاریخی برای او و نیز شکست در انتخابات میان دورهای کنگره خواهد بود بر این اساس دلخوش کردن به گزینه تحریمها و شکستن تاب آوری اجتماعی ایرانیان به آخرین برگ قمار ترامپ در جنگ علیه ایران مبدل شده است.
تهی بودن ادعای ترامپ در باب بی تمایلی به مذاکره با ایران و نیز حساب باز کردن او روی نتایج تحریمها و فشارهای اقتصادی برای برهم زدن وحدت ملی درونی ایران را در سخنان بسنت میتوان مشاهده کرد چنانکه وزیر خزانه داری ترامپ مدعی شد: «یا سپاه پاسداران علیه یکدیگر خواهند شد، یا مردم علیه آنها خواهند شد، یا اینکه پای میز مذاکره خواهند آمد و خواستار توافقی خواهند شد که بتوانند به آن پایبند بمانند. واشنگتن منتظر خواهد ماند تا مشخص شود تهران چه زمانی برای دستیابی به توافق آمادگی پیدا میکند. وظیفه من این است که آنها را به توافق ترغیب کنم.آنها خواهان توافق خواهند شد.»
این سخنان نشان میدهد که آمریکا از مذاکره دست نکشیده است بلکه امید به جنگ اقتصادی دارد تا شاید زمینه تسلیم سازی ایران را فراهم سازد.