۱۴۰۵/۰۵/۰۸
امیر آقایی در قسمت شانزدهم «بدنام» یکی از متفاوتترین بازیهای خود را ارائه میدهد؛ اجرایی که آنتاگونیست سریال را از یک شخصیت تکبعدی به کاراکتری چندلایه و باورپذیر تبدیل میکند.
قسمت شانزدهم سریال «بدنام» را باید اپیزود امیر آقایی دانست؛ جایی که شخصیت عماد اعتماد، برای نخستینبار از پوسته سخت و رقابتجوی خودش بیرون میآید و روی دیگری از شخصیتش را پیش چشم مخاطب برملا میکند.
موفقیت این سکانس، بیش از هر چیز، مرهون بازی امیر آقایی است. او یکی از متناقضترین موقعیتهای دوران حرفهای خود را به شکلی کنترلشده و بسیار دقیق مقابل دوربین برد؛ شخصیتی که همچنان خصومت و میل به سلطه را با خود حمل میکند، اما همزمان تصویری از یک مرد تحقیرشده و در آستانه فروپاشی نیز، به بهانه مستی، بیرون میریزد. دشواری این موقعیت در آن است که بازیگر باید میان اقتدار و شکست، غرور و درماندگی و خشونت و آسیبپذیری تعادل برقرار کند؛ کاری که امیر آقایی، بدون افتادن در دام اغراق، تصنع و اووراکت، از عهده آن برآمد.