سما بابایی | این روزها سریال «سرزمین مادری» در حالِ پخش از تلویزیون و البته انتشار از تلویبیون است، اثری که میتوان آن را در روزهای بیرونقِ سریالها (حتی آنان که از شبکهی نمایش خانگی در حال پخش است) به عنوان یک اثر شاخص قلمداد کرد که میتواند انتظارِ مخاطب را افزایش دهد و چیزی فراتر از ملودرامهای سطحی از یک اثر نمایشی بخواهد. اثری که یکی از مهمترین ارکان موفقیت آن را فیلمنامه جذاب علیرضا طالبزاده دانست.
به گزارش فیلمنیوز، در بررسی این سریال باید به این موضوع توجه کنیم که «سرزمین کهن» بعد از ده سال در حالِ پخش است و همچنان توانسته طراوتِ خود را حفظ کند و با مخاطب ارتباط برقرار کند؛ این ماجرا زمانی اهمیت پیدا میکند که بسیاری از آثار (حتی آثار قابلِ اعتنا) در مدت زمانی بعد از ساختشان آن طراوتِ خود را از دست میدهند و اسیرِ زمان میشوند. کافی است بسیاری از آثاری را که بیش از این دوست میداشتید را بارِ دیگر مشاهده کنید تا متوجه شوید تا چه اندازه از گیراییاش کاسته شده است. اما چگونه این اتفاق رخ داده است؟ کارگردانی منسجمِ کمال تبریزی و حضور یکدوجین ستاره به عنوانِ بازیگر در این سریال البته که موثر است؛ اما راز اصلی در جای دیگری نهفته است: در فیلمنامهی درخشانی که «علیرضا طالبزاده» آن را نوشته است. در این گزارش نگاهی گذرا به فیلمنامهی «سرزمینِ کهن» داریم.
