اگر طی سالهای آینده آمار جرم و جنایت در جامعه بالا رفت به طور قطع شبکه نمایش خانگی در این فرآیند نقشی انکارناپذیر ایفا کردهاست
جوان آنلاین: سریالهایی که در پلتفرمهای مختلف ساخته میشوند، یک نکته مشترک دارند و آن هم پرداختن به خشونت است. بعد از سریالهای عرق سرد، یاغی، پوست شیر و زخم کاری، حالا سریالهای تازه شبکه خانگی قصههایی را با محتوای خشونتآمیز ارائه میدهند.
اما اینکه این همه تمایل زایدالوصف به خشونت آن هم برای مخاطب ایرانی که از فرهنگی عاطفی و دینی برخوردار است، چه نسبتی دارد، سؤالی است که باید از نویسندهها و تهیهکنندههای این آثار پرسید و دلایل آن را جویا شد. جامعه ما بیشک توقع چنین حجمی از خشونت کلامی و عیان را ندارد، چراکه این میزان خشونت که در سریالهای شبکه خانگی رواج پیدا کرده بیشتر با فرهنگ غرب سنخیت پیدا میکند. در دهههای گذشته تلویزیون سریالهایی در بستر خانواده تولید میکرد که همچنان میشود بازپخش آنها را دید، اما برخی سریالهای شبکه خانگی قصد ندارند با قصه و رخداد آثارشان برای مخاطب جذابیت داشته باشند و کارگردانان فکر میکنند با خشونت و داد و فریاد سریالشان تماشاییتر میشود، هر چند در این میان آثار با کیفیتی، چون پوست شیر را هم شاهد بودیم، اما فارغ از اینکه سکانسهای خشونتآمیز میتواند در جامعه اثر منفی داشتهباشد، به نظر میرسد تمایل به این موضوع باید از سوی جامعهشناسان و روانشناسان مورد واکاوی جدی قرار بگیرد.
یک حجم غیرقابلتحمل از خشونت
سریالهای ایرانی مانند فیلمهای کمدی مبتذل سریسازی میشوند، بدون آنکه تقاضایی از سمت مخاطب باشد. در سریال داریوش که ضعفهای شدیدی در متن و کارگردانی دارد، هر قسمت شاهد یک خشونت عمیق هستیم. کاراکتری به نام بهرام آنچنان رفتارهای خشونتآمیز دارد که گاهی نمیشود به این سکانسها نگاه کرد، مانند آتش زدن کاراکتری دیگر یا مشت و لگد زدن به آدمها آن هم نه در فرآیندی مثل یک مبارزه ورزشی، بلکه در چارچوبی غیر ورزشی. در فصل سوم زخم کاری یا در فصل گذشتهاش بارها شاهد رفتارهای غیرمرسوم بودیم. در فصل سوم هم کارگردان فکر کرده با ازدیاد چنین پلانهایی میتواند مخاطب به دست بیاورد، اضافه کنید که شاید سریالی ساخته شود که موضوع خشونتآمیزی داشتهباشد و در بسترهای مختلف به دلیل ژانر و نوع قصه این موضوع قابلپذیرش باشد، اما این حجم غیرقابلتحمل از خشونت چگونه در یک سریال میتواند جا بگیرد؟ چه نیازی است که شخصیتهای یک سریال به این اندازه از رفتارهای خشونتمحور استفاده کند؟ اینکه سریالی مانند عرق سرد یا یاغی یا پوست شیر به نوعی توانستهاند با محوریت خشم موفق در جذب مخاطب باشند، دلیلی نمیشود که تماشاگر ایرانی تکرار این رفتارهای زننده را دوست داشتهباشد. وقتی سریالی مانند در انتهای شب فارغ از سکانسهای داد و فریاد و هیاهو در بستر یک قصه مناسب با خط روایی منسجم میتواند با مخاطب ارتباط برقرار کند، پس چرا دنبال تقاضای مخاطب نمیرویم؟