آیا با آغاز آموزش حضوری و بازگشت دانشآموزان به مدرسه، فضای آنلاین و دستاوردهای آن به دست فراموشی سپرده میشود؟
در دوره همهگیری زمانی به استفاده از ظرفیت فضای آنلاین در آموزش و پرورش پرداخته شد که همه از والدین و معلم تا سیستم آموزشی یک عقبماندگی ساختاری را در این حوزه تجربه میکردند و نمیدانستند باید با نبود امکانات چه کنند. مدتی از این تجربه گذشت تا همه به نوعی با این شرایط کنار آمدند و کوشیدند با فضای مجازی آشتی کنند.
سوال اینجاست که بعد از دو سال و سپری شدن همه این چالشها آیا این تجربهها بلااستفاده میماند؟ پلتفرم شاد که والدین و دانشآموزان در این مدت از آن استفاده کردند، چه سرنوشتی پیدا خواهد کرد؟ آیا همه این دستاوردها بدون استفاده رها خواهد شد؟ هرچند مدیرعامل فنی شبکه شاد اعلام کرده است شبکه ارتباطی معلمان، اولیا و دانشآموزان در شبکه شاد ایجاد خواهد شد و قرار است این پلتفرم به عنوان دستیار معلمان به کار گرفته شود، اما تا نتیجه دادن این فرایند نیز هنوز زمان باقی است.