طی سالهای اخیر سیاستهای جوانی جمعیت بیش از هر چیز بر حمایتهای مالی، تسهیلات بانکی، وام ازدواج، وام فرزندآوری و مشوقهای اقتصادی متمرکز بوده است، اما کارشناسان معتقدند یکی از مهمترین حلقههای مفقوده این سیاستها، آموزش مهارتهای زندگی، همسرداری، فرزندپروری و آمادگی روانی برای تشکیل خانواده است؛ حلقهای که اگر از سالهای نوجوانی و پیش از ازدواج شکل نگیرد، حتی گستردهترین حمایتهای اقتصادی نیز نمیتواند تضمینکننده افزایش فرزندآوری و پایداری خانواده باشد.
کاهش نرخ باروری و حرکت جمعیت ایران به سمت سالمندی، طی سالهای اخیر به یکی از مهمترین دغدغههای سیاستگذاران تبدیل شده است؛ دغدغهای که تصویب قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت را نیز به دنبال داشت.
