در حالی که واشنگتن سالها خود را متحدی راهبردی در مبارزه با داعش معرفی کرده، در لحظات حساس نقش خود را به ناظری منفعل یا میانجیای محتاط محدود کرده است.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، اندیشکده آمریکایی استیمسون در مقالهای به بررسی تنشهای اخیر دولت سوریه و کردهای آن پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
در هفته گذشته، نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) و اداره خودگردان کردهای همپیمان با آن، با مجموعهای سریع از عقبنشینیها روبهرو شدند؛ بهگونهای که ابتدا کنترل محلههای کردنشین حلب و سپس کل منطقه غرب فرات را از دست دادند؛ منطقهای که SDF آن را به وزارت دفاع سوریه تحویل داد.
پس از آن، گروههای قبایل عرب وارد شهرهای شرق فرات، از جمله طبقه و رقه ــ که سالها تحت کنترل SDF بودند ــ و همچنین میادین نفتی شرق دیرالزور شدند. این تحولات نقشه کنترل در سوریه را، بهویژه در امتداد بزرگراه راهبردی M۴، دگرگون کرده است.
با وجود این تغییرات و آغاز درگیریها، کانالهای مذاکره و میانجیگری همچنان باز ماندهاند. فضایی محدود، اما مهم برای گفتوگو میان SDF و دولت سوریه وجود دارد تا>
بهطور کلی، کردها امروز با تشدید مستقیم فشارهای دولتی علیه مناطق خود مواجهاند. آنان به این باور راسخ رسیدهاند که توافق حاصلشده در ۶ ژانویه ۲۰۲۶ در پاریس صرفاً به جنوب سوریه محدود نبوده و شمالشرق سوریه را نیز دربر میگیرد.
این بدان معناست که کردها، که نگران پرداخت هزینه توافقهای منطقهای هستند، اکنون با دو گزینه روشن روبهرو شدهاند: یا با نشان دادن درجهای از انعطافپذیری، عملگرایی و سازگاری، تمایز هویتی و چشمانداز خود از حکمرانی و خودمدیریتی را بهدور از تمرکزگرایی سخت حفظ کنند؛ یا مقاومت کرده و بهعنوان آخرین راهحل، به کارت نیروهای شبهنظامی کردی برای صیانت از هویت کردی و موجودیت جمعی و تداوم خود بهعنوان یک نیروی سیاسی تکیه کنند.