رایزن پیشین فرهنگی ایران در لبنان میگوید برنامهریزان آمریکایی و اسرائیلی با یک استراتژی واحد و منطبق بر همان پروژه «تحویل سرزمینهای سوخته» در جنگ با ایران عمل کردهاند؛ با این تصور که زمان اجرای آن فرارسیده است.
به گزارش سرویس بینالملل تابناک، از توافق سایکس ـ پیکو در ۱۹۱۶ و بیانیه بالفور یک سال بعد، تا سلسله کنفرانسها و طرحهای صلح دهههای اخیر، قدرتهای جهانی و برخی بازیگران منطقهای در پی ترسیم نقشهای نو برای خاورمیانه بودند؛ نقشهای که با تقسیمبندیهای سیاسی و وعدههای دیپلماتیک میخواست بحران فلسطین را «مدیریت» کند.
با این حال، این توافقات و روندهای سیاسی، نه توانستند آوارگی و اشغال را پایان دهند، نه مقاومت را خاموش کنند. شکست مذاکرات، گسترش شهرکسازی و فشارهای فزاینده بر مردم فلسطین، بستری ساخت که در نهایت به انفجار هفتم اکتبر ۲۰۲۳ انجامید. این رخداد، بهسرعت معادلات منطقه را به هم ریخت، روند عادیسازی متوقف شد، مواضع برخی دولتهای عربی نسبت به ایران تغییر کرد و توازنهای امنیتی و دیپلماتیک جدیدی در حال شکلگیری قرار گرفت.
«خامه یار» در این گفتگو تاکید کرد:
-کنفرانسهااختری یا آوارهاند، یا در زندان به سر میبرند، یا قربانی خشونتهای اخیر شدهاند. در چنین شرایطی، دولت فلسطینی چگونه، در چه سطحی و با حمایت کدام بازیگران بینالمللی میتواند شکل گیرد؟
از این منظر، حمایت ادعایی غرب از تشکیل چنین دولتی را نمیتوان چیزی جز واکنشی شعاری و مقطعی به فشار افکار عمومی دانست؛ واکنشی که حتی با لفاظی کسانی که جنگ کنونی را «مواجهه بربریت و تمدن» میخوانند، در تناقض آشکار است.
گفتگو: زینب منوچهری