گروه اندیشه: دکتر فاطمهالسادات شاهحسینی دانشآموخته دکتری ادیان شرق، در این یادداشت نشان میدهد که چگونه موج انفجارها و خردهریزههای حملات، زنجیره هویت جمعی ایران را ترکانداز کرده و شکافهایی در پیوند نسلی ایجاد نموده که با سرمایهگذاری مادی قابل ترمیم نیستند. او با اشاره به غارت موزه ملی بغداد (۲۰۰۳) و نظامیسازی بابل، و نیز تهدیدهای صریح اخیر دونالد ترامپ برای «بازگرداندن ایران به عصر حجر»، ناکارآمدی قوانین بینالمللی چون کنوانسیون ۱۹۵۴ لاهه را آشکار میسازد و بر ضرورت ارتقای حفاظت از میراث فرهنگی به سطح دکترین امنیت ملی ایران تأکید میکند. این مطلب به نقد «حافظهکشی» تمدنی از طریق تخریب میراث فرهنگی ایران در درگیریهای ۲۰۲۶ میپردازد. نویسنده با مقایسه غارت آثار عراق در ۲۰۰۳ و تهدیدهای ترامپ مبنی بر بازگرداندن ایران به «عصر حجر»، تأکید میکند که هدف نهایی این جنگها، قطع پیوند نسلی و حذف هسالم به آیندگان تحویل دهیم.
در پایان، تجربه تلخ آسیب به میراث ایران در ۲۰۲۶ و عراق در ۲۰۰۳ – همراه با تهدیدهای صریح اخیر به بازگرداندن کشور به عصر حجر – به ما یادآوری میکند که جنگهای مدرن، فراتر از ویرانی فیزیکی، حافظه و هویت جمعی را نیز هدف قرار میدهند. این تلاش برای حذف هویت ایرانی، ادامه الگویی تاریخی از نگاه تسلطی غرب است که امروز آمریکا در پی تحقق آن برآمده. قوانین جهانی زیبا به نظر میرسند، اما در میدان واقعیت، اغلب ناتواناند. این واقعیت را باید پذیرفت و بر اساس آن عمل کرد. میراث فرهنگی ما نه فقط گذشته، بلکه آینده ماست. اگر امروز از آن با هوشیاری و مسئولیت پاسداری نکنیم، فردا برای نسلهای آینده چیزی جز ویرانههای خاموش، حسرتهای عمیق و حافظهای محو شده باقی نخواهد ماند.
۲۱۶۲۱۶