به گزارش تابناک، محسن رضایی همچنین جزو اولین چهره هایی بود که رویکردهای جدید سیاسی و رسانه ای در اصولگرایان را بنیان نهاد. هرچند محسن رضایی هم مثل همه مردان سیاست، حتما اشتباهات و اشکالاتی دارد.
محسن رضایی با اینکه در انتخابات قبلی ریاست جمهوری «دوم» شد و توانست آرای زاگرس نشینان را از آن خود کند در این دوره به درستی ضرورتی ندید شخصا وارد گود انتخابات شود و سعی کرد نقش دیگری در جبهه انقلاب ایفا کند.
این روزها خبرهای درگوشی و زمزمه های غیررسمی از تلاش های محسن رضایی برای وحدت نیروهای انقلاب به گوش می رسد، واقعیت این است که جریان انقلاب اکنون سه مشکل اساسی دارد: تعدد نامزدهای اصولگرا/انقلابی، غافلگیری از حضور نامزد اصلی اصلاح طلبان و نیاز جدی به برقراری ارتباط با طیف های مختلف جامعه و نه فقط اقناع حامیان جریان اصولگرایی/انقلابی.
شرایط به گونه ای است که امکان تکرار تجربه ۱۳۹۲ و شکست آرا از یک سو و از سوی دیگر رشد قابل توجه رقیب اصلاح طلب- که شورای نگهبان زحمت اجماع و وحدت را برای آنان متحمل شد!- وجود دارد.
در این حالت جریان اصولگرایان/انقلابی الزاما باید با یک نامزد واحد در صحنه باقی بمانند و رویکردی متحد از خود نشان دهند تا به بدنه حامیان و هواداران خود اطمینان دهند که برای اصول خود حاضرند از نفع شخصی عبوتری برای جبهه انقلاب و حتی کشور محسوب می شود.
واقعیتش این است که دقیقا نمی دانیم! اما می توانیم درباره چواب های احتمالی این سئوال گمانه زنی کنیمِ، اقامحسن برای وحدت انقلابی ها چه کاری می تواند انجام دهد؟ در یک جمله بطور خلاصه می توان گفت اقناع نامزد کمتر مورد اقبال برای کناره گیری (در وقت مناسب) به نفع نامزد برتر می تواند مهمترین کار محسن رضایی باشد،
اگر محسن رضایی موفق شود در موقعیت فعلی،باعث و بانی این مهم در سپهر سیاسی اصولگرایان انجام دهد، نقش تاریخی خود را در این انتخابات ایفا کرده است.
بسیاری از نامزدهای فعلی، زمانی جزو نیروهای مستقیم فرمانده اسبق سپاه بوده اند و به او تعلق عاطفی دارند، این علقه عاطفی می تواند محور نقش آفرینی احتمالی محسن رضایی باشد، آقا محسنی که دیگر نامزد نیست و شائبه ای برای نفع سیاسی وی وجود ندارد. محسن رضایی با هردوی نامزدهای اصلی اصولگرایان کار کرده است و آنها را خوب می شناسد، این نیز می تواند به نظر نهایی و رای ریش سفیدانه جلوه متفاوتی بدهد.
حسن نصیر رامه