فاطمهزهرا جامي – براي سالها، جامعه ايران با يك معضل عميق مواجه بوده: فاصله. فاصله بين مردم و حاكميت، بين افراد و فرصتها، بين طبقات و زيرساختها. اين فاصله چندان جديد نيست.
مدارس خاص، بيمههاي درماني اختصاصي، دادگاههاي ويژه، مسيرهاي تردد مخصوص در فرودگاهها و خيابانها، مراكز تفريحي و اقامتگاههاي جداگانه براي مديران، سبدهاي كالايي خاص براي كاركنان برخي دستگاهها، همگي نشاندهنده يك الگوي تبعيضآميز و البته فرساينده سرمايههاي اجتماعي هستند.
اكنون، با ظهور اينترنت طبقاتي، اين الگو تبديل به يك ساختار جديد و قابل تثبيت شده است. پروژه عاديسازي اين نوع اينترنت، خيلي وقت است كليد خورده. حتي اگر جناب وزير ارتباطات در جلسه با رييسجمهور بگويد: «اينترنت حق مردم است؛ اينترنت طبقاتي و سفيد موضوعيت ندارد.»؛ درحالي كه تمامي دوستان خبرنگار من خط سفيد دارند، اين اظهارات با واقعيت جامعه در تناقض است.