ایران روزگاری صاحب یکی از پیشرفته ترین سیستم های ارتباطی جهان بود. در عصر هخامنشی، چاپارها از طریق راه شاهی پیام ها را با سرعتی کم نظیر به دورترین نقاط امپراتوری می رساندند؛ سیستمی که برای زمان خود شگفت انگیز و الهام بخش بود. امروز؛ اما در قرن بیست و یکم، در عصر اینترنت، شبکه های اجتماعی و هوش مصنوعی، ارتباطات پایه در ایران همچنان در حد تماس تلفنی و پیامک متوقف مانده است؛ گویی از زمان ارسال تلگراف تاکنون هیچ پیشرفت چشمگیری در برابر تحولات جهان نداشتیم.
مخابرات ایران در حالی یکی از ضعیف ترین و ناکارآمدترین سیستمهای ارتباطی منطقه را در اختیار شهروندان قرار می دهد که گوشی هوشمند به یک ابزار روزمره تبدیل شده است. اگر یک شهروند ایرانی بخواهد بدون عضویت در شبکه های اجتماعی داخلی یا خارجی، صرفا از خدمات رسمی مخابرات استفاده کند، انتخاب هایش به تماس صوتی و پیامک محدود ختم میشود؛ نه امکان ارسال فایل صوتی دارد، نه تصویر، نه پیام متنی طولانی. این محدودیت ها در بسیاری از کشورهای دنیا سال هاست کنار گذاشته شده اند.