وزیر اقتصاد برکنار شده دولت چهاردهم مدعی شد نمایندگان مجلس در ازای رأی اعتماد، خواستار پستهای مدیریتی بودند، اما اگر این ادعا واقعی است چرا در روز دفاع از عملکردش در مجلس مطرح نشد و چرا حالا هم حاضر به نام بردن از آن اسامی نیست؟
جوان آنلاین: عبدالناصر همتی، وزیر اقتصاد پرحاشیه دولت چهاردهم، روز ۱۲ اسفند ۱۴۰۳ وقتی در جایگاه پاسخگویی به نمایندگان مجلس قرار گرفت، نه از باجخواهی گفت و نه از فشارهای پشتپرده. او هیچیک از آنچه را امروز مدعی آن است، در صحن علنی مجلس بیان نکرد؛ سکوت کرد، دفاع مؤثری نداشت و با رأی عدم اعتماد از وزارت کنار رفت. حالا، اما پس از گذشت ۹۵ روز از آن جلسه سرنوشتساز، در حالیکه فاصله معناداری از قدرت گرفته، ناگهان زبان به افشاگری گشوده و مدعی است «همه نمایندگان مجلس در ازای رأی اعتماد، پست مدیرعاملی یا عضویت در هیئت مدیره میخواستند.» این سخنان، فارغ از لحن و انگیزه، افکار عمومی را به پرسشی ساده، اما جدی میرساند: اگر آن روز، این حقیقت را میدانستی، چرا نگفتی؟ اگر راست میگویی، چرا همانجا و همانوقت، شهامت گفتن نداشتی؟ و اگر بهزعم خود، به مصلحت کشور سکوت کردی، امروز چه تغییری در مصلحت رخ داده که زبان گشودهای؟ و اگر یک دروغگوی ترسو نیستی همین امروز چرا نام نمیبری؟! از کدام آینده ملاحظه داری که اسم نمیآوری؟!
عبدالناصر همتی، وزیر پیشین اقتصاد، در تاریخ ۱۲ اسفند ۱۴۰۳ با رأی نمایندگان مجلس شورای اسلامی از سمت خود برکنار شد. علت استیضاح، «ناتوانی در مهار تورم، بیثباتی در بازار ارز و سیاستگذاریهای متزلزل» اعلام شد، اما آنچه حالا به حاشیهای پررنگتر از متن بدل شده، نه متن استیضاح، بلکه سخنان اخیرش است. وی در اظهاراتی جنجالی مدعی شده است: «صراحتاً همه نمایندگان یا پست مدیرعاملی میخواستند یا عضویت هیئت مدیره! نمیخواستم با مجلس کلکل کنم، فایده نداشت. آنها تصمیم خود را گرفته بودند.» این جملهها در نگاه اول شاید شجاعانه به نظر برسد، اما پرسشی بنیادین را پیش میکشد: چرا این ادعاها در روز استیضاح و در صحن مجلس مطرح نشد؟ مگر روز استیضاح، روز دفاع نبود؟ مگر جایگاه وزیر، کرسی پاسخگویی و بیان حقیقت نیست؟
زمانبندی، میزان صداقت را تعیین میکند
در فرهنگ ایرانمان «به موقع گفتن» و «در زمان لازم ایستادن» بخش مهمی از صداقت است. فردی که مدعی است در مظان ظلم قرار گرفته است، اگر واقعاً برای دفاع از حق و حقیقت برخاسته باشد، نباید بیان آن را به ماهها بعد موکول کند. این تأخیر نهتنها از بار مسئولیت کم نمیکند، بلکه موجب تردید در نیت گوینده میشود. اگر همتی، آنطور که ادعا میکند، نمایندگان را اهل باجخواهی دیده بود، باید در همان لحظه تاریخی دفاع در مجلس، بیپرده و با شهامت، این سخنان را بیان میکرد. سکوت او در آن لحظه و فریاد پس از آن نه صداقت که نشانهای از فرار رو به جلوست.