به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر،سالهاست عناوین “مهندس” و “دکتر” مفهوم حرفه ای و علمی خود را از دست داده اند. دلیلش هم مشخص است. ما ایرانیان از دیر باز تمایل به استفاده از القاب و عناوین برای ایجاد احترام و تشخّصِ اجتماعی داشته…
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه معاصر،سالهاست عناوین “مهندس” و “دکتر” مفهوم حرفه ای و علمی خود را از دست داده اند. دلیلش هم مشخص است. ما ایرانیان از دیر باز تمایل به استفاده از القاب و عناوین برای ایجاد احترام و تشخّصِ اجتماعی داشته ایم. برای مثال ابوریحان بیرونی در کتاب آثارالباقیه می نویسد که خلیفه عباسی در ازای دریافت هدایای با ارزش به امرا و حکام لقب اعطا میکرده است. مثل حسن رکن الدوله، محمود یمین الدوله…، جالب اینجاست که اولین بار پس از آنکه همه دارای لقب شدند، خلیفه با علم به اینکه افراد از القاب بیشتر محظوظ می شوند با اعطای لقب دوم و سوم به برخیحاکمان، بقیه را تحریک کرد تا مجددا با ارسال هدایایی، القاب بیشتری برای خود دست و پا کنند!
میدانیم در عصر قاجار هم این فرهنگ لقب دوستی با قوت و حدت وجود داشته است. هنگامیکه رضاشاه استفاده از القاب طولانی مرسوم در دوران قاجار را ممنوع کرد، تمایل به استفاده از القاب نابود نشد. این بار با چهره ای جدید خودنمایی کرد. دکتر، مهندس، تیمسار، سناتور و … وقتی دربار یا خلیفه ای برای تولید القاب وجود ندارد لقب دوستان سراغ دانشگاه و ارتش و مجلس سنا رفتند!