آقای معاون، معنای «بهداشت دهان» و «سلامت روان» را هم فهمیدیم!

آقای علیرضا رئیسی، معاون محترم وزیر بهداشت؛ یک بانوی خبرنگار را به جرم پرسیدن، به الف بچه بودن متهم کردی که حرف مفت می زند! – که من بابت تکرار این بیان شما در این نوشته، از همان خبرنگار محترم و مخاطبان گرامی پوزش می خواهم-  اما اساسا شما باید خبرداشته باشید؛ سالیان سال است ثابت شده که اندازه‌ی حرف آدمها، ربط چندانی به سن و سال و جایگاه و عنوان ندارد. چه بسیار پیران خردمند که در پوست کودکانی خردسال سخن گفته‌اند و چه  ابن سیناهایی در روزگار کودکی، علمای زمانه‌اشان را به چالش کشیده اند.

امروز اما گویی گمان می‌بریم که فرهیختگی و خردمندی، تنها در پشت میزهای مدیریت و زیر نور چلچراغهای سالن‌های کنگره جای می‌گیرد. غافل از آنکه ژرفای اندیشه را نه در مدارک دانشگاهی و انواع تخصصها که در عمق نگاه می‌توان جست. میز و صندلی اگر قرار بود چیزی از فرهیختگی و شعور داشته باشد یا بیافرینند، خودشان را زیردست و پای این و آن نمی انداختند که.

حتی سواد و تخصص – آن کاغذهای مهر و موم شده – دیگر ضامن خردورزی نیستند. چه بسیار متخصصانی که در بند عنوان و مقام، فراموش کرده‌اند که دانش واقعی، فروتنی می‌آورد نه تکبر. چه بسیار تحصیلکردگانی که از ساده‌ترین پرسش‌ها هراسان می‌شوند.

این درد بزرگ روزگار ماست؛ وقتی مدرک جای خرد را می‌گیرد، وقتی عنوان جای منش را می‌گیرد، وقتی سن و 85″ height=”447″>
رونمایی خوبی بود

شاید بعدها از این رفتار و موضعتان پشیمان شوید، شاید هم نه. اما این را به خاطر داشته باشید: همه‌ی ما آدم‌ها در خلأ – بی‌تعامل با دیگری – موجوداتی نیک‌خواهیم و برازنده. اما آیا همین بس؟ بزرگواریِ آدمی آنگاه هویدا می‌شود که پای منافعِ مشترک یا متداخل در میان باشد – آنگاه که در کوچه‌ی زندگی تنه‌ات به تنه‌ی دیگری می‌خورد. آنجا است که بزرگیِ خود را نشان می‌دهید. وگرنه، نیک‌بودن در خلأ – برای جامعه‌ی انسانی – شرافتی به حساب نمی‌آید.

اما در مجموع، رونمایی‌خوبی بود. چه کنیم استاد… درد همین جاست – که در نهایت، نگاهِ بیشترِ مسؤولان ما – حتی شما که سابقه سخنگویی هم دارید- به رسانه و خبرنگار، همان است که امروز از شما دیدیم. باقی‌اش همه تعارف است.
دبیر اجتماعی تابناک