آقای قاضی! از دامادم که دخترم را کشته می گذرم؛ چون…

به گزارش سیتنا، مرد تکیده و خسته وارد شعبه سوم دادسرای جنایی تهران می‌شود. قامتش خمیده و گویی غم دنیا در چین و چروک‌های صورتش جا خوش کرده است.چشمان بی‌فروغش هیچ نشانی از شادی ندارد.

پرونده‌ای کهنه اما قطور را روی سینه‌اش می‌فشرد و رو به بازپرس محمدمهدی براعه می‌گوید: «می‌خواهم رضایت بدهم. می‌بخشم تا همه چیز تمام شود و دیگر درگیر این پرونده نباشم!»

بازپرس برای او توضیح می‌دهد که رضایت او سبب بسته شدن پرونده نمی‌شود و دادستان به عنوان مدعی‌العموم خواستار مجازات متهم به لحاظ جنبه عمومی جرم خواهد شد.
گویی این واژه‌ها برایش ثقیل است و می‌خواهد خط و ربطی بین آن و کوه مشکلاتی که بر سرش آوار شده پیدا کند.

بازپرس دقیق‌تر توضیح می‌دهد: «رضایت شما فقط باعث می‌شود که متهم قصاص نشود اما تا زمانی که قاضی دادگاه کیفری تشخیص دهد باید در زندان بماند.»

خودم هم از طرز صحبت کردن لیدا چنین حدسی زده بودم، اما همسرم زیر بار نمی‌رفت و می‌گفت که بیهوده به او پیله می‌کنم و اعصابش را به هم می‌ریزم. بعد گفت اصلاً من را پیش شیما ببر که خودش به تو بگوید به من قرص نداده است، اما من دیگر او را به داروخانه نبردم. لیدا چند دقیقه‌ای از خانه بیرون رفت، وقتی برگشت حس می‌کردم باز هم به دیدار دوستش شیما رفته و از او قرص گرفته است.»

گذشت از قصاص داماد

متهم اصرار داشت که علت فوت همسرش مصرف قرص بوده است اما با توجه به اینکه ادله و شواهد علیه او بود، متهم شناخته شد و پرونده با صدور کیفرخواست برای محاکمه به دادگاه کیفری یک استان تهران ارسال شد،‌ اما قبل از رسیدن موعد محاکمه پدر لیدا از قصاص قاتل فرزندش اعلام گذشت کرد و به این ترتیب متهم بزودی به لحاظ جنبه عمومی جرم پای میز محاکمه خواهد رفت.

انتهای پیام