شهرت آدمها را مشهور میکند اما شرافت است که آنها را ماندگار نگه میدارد. آنجا که شهرت بر مسئولیت و اخلاق غلبه کند دیگر مسئله یک اشتباه رسانهای نیست مسئله سقوط شرافت است.
خبرگزاری مهر، گروه ورزش: آقای فردوسیپور شما سالها بر سر سفره پرنعمت صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران نشستید. این رسانه بود که سرمایه مخاطب میلیونی، قابلیت دیدهشدن و بستری مناسب برای شکوفایی استعدادتان را بیچشمداشت در اختیارتان نهاد تا از یک فرد ساده به چهرهای مشهور در ذهن جامعه بدل شوید. این حقیقتی است که تاریخ از آن عبور نخواهد کرد اما در برابر این همه لطف چه پاسخی دادید؟ به جای وفاداری لگد زدید به همان آغوشی که شما را در خود پروراند. گویا کینههای کهنه از مدیران این سازمان چنان بر چشمتان پرده کشید که نامردی را زیباتر از وفاداری یافتید و هر چه باداباد مسیری را برگزیدید که جز تخریب بنیانهای رشدتان حاصلی نداشت. این انتخاب شما بود و با اینکه زشت بود اما میگذریم.
شما اما وقتی پرچم چهرهای صرفاً ورزشی را بر دوش میکشید چه نسبتی با ورود به حساسترین مسائل سیاسی، طعنهزنی به همه چیز و همه کس و توهینهای بیسروته دارید؟ این رفتارها نقاب از چهره دیگری برداشت چهرهای که نه از سر دغدغه که از روی منافع زبان به سیاست گشود. اینک پرسشی که بر لبها جاری است پشتوانه امنیتی شما کدام نهاد بود که چنان بیپروا هر سخنی بر زبان میراندید و هیچکس یارای گفتن بالای چشمت ابروست نداشت و اگر جرأتی پیدا میشد و نقدی در میگرفت موجی از محتواهای هماهنگ و بریدههای هدفمند در فضای مجازی راه میافتاد تا هر صدای مخالفی را خاموش کند. گویی در حصاری از مصونیت مطلق ناممکنترین سخنان را ممکن میپنداشتید اما از این هم میگذریم.