به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری آنا،علی جمشیدی نوشت: یکی از پرسشهای چالشبرانگیز در اندیشه سیاسی اسلام، نسبت میان «دعوت به صلح از سوی دشمن» و «پایداری تا نابودی فتنه» است، موضوعی که اخیرا و در میانه جنگ ۴۰ روزه و تنشهای پس از آن در محافل مختلف مطرح و مورد بحث قرار گرفته است. برای مثال پرسیده میشود که آیا فرمایش امیرالمؤمنین علیبنابیطالب (ع) در نهجالبلاغه که چندی پیش از زبان رئیس محترم جمهور تیتر بزرگ یک رسانه اصلاح طلب شده و فریاد پذیرش صلح با دشمن بود، به معنای ترک مخاصمه بدون دلیل است؟
این نوشتار تلاش میکند با استفاده از نظر قرآن، سنت پیامبر (ص) و کلام امام المتقین علی (ع)، پذیرش صلح در میانه جنگ را بررسی و گزارههای مختلف مطرح شده در این خصوص را ارزیابی نماید.
در روزگاری که برخی جریانها، صلحهای یکطرفه را با استناد به روایاتی، چون «اگر دشمن، تو را به صلح دعوت کرد، بپذیر» توجیه میکنند، ضرورت دارد که بستر تاریخی، شرایط نزول آیات و قرائن روایی این دستورات بازخوانی شود. آیا اسلام خواهان «صلح به هر قیمتی» است؟ یا میان «صلح تاکتیکی» و «ترک مخاصمه بدون برنامه» تفاوت ماهوی قائل میشود؟