آسیای دست‌نیافتنی؛ واقعیت‌های تلخ فوتبال ایران

تلاش تیم‌های ایرانی برای گرفتن سهمیه آسیا از آن «دست‌‌وپا زدن‌های» غیرقابل درک است.

به گزارش فوتبال 360، فوتبال در ایران شیب تندی را برای «آماتور» شدن در پیش گرفته است؛ در روزهایی که از فوتبال حرفه‌ای همچنان شماره پشت پیراهن بازیکنان خودنمایی می‌کند، آینده‌ روشنی قابل تصور نیست و شرایط هر روز بدتر از دیروز می‌شود. شاید برای شروع بد نباشد از همین وضعیت فراموش‌شده ورزشگاه و چمن چنین مجموعه‌هایی استارت زد؛ به راستی این حجم از زشتی چه سنخیتی با فوتبال حرفه‌ای دارد؟ 

از سوی دیگر، مدیریت چنین فوتبالی هم به «فشل‌ترین» حالت ممکن درحال سپری شدن است؛ درست است که نباید «همه را به یک چوب راند» اما اغلب داستان‌های مدیریتی در فوتبال ایران، منجر به رخ‌دادهای ناخوشایندی است که خود، حاصل عدم تخصص و شایسته‌ سالاری است. در چنین فضایی، پول‌هایی هم برای این ورزش با چنین سطح آماتورگونه‌ای هزینه می‌شود که اگر دود از سر بلند نشود، جای تعجب دارد. 

دقیقا در روزهایی که مشکلات اقتصادی بیخ گلوی 96 درصد مردم است، هزینه برای بازیکنان معمولی و گاها سفارشی، سرسام‌آور شده. حال ای کاش این همه وقت، هزینه و ادعا نتیجه‌ای هم در پی داشت؛ بعید است مخاطب عام فوتبال در ایران بداند آخرین بار کی یک باشگاه ایرانی قهرمان آسیا شده و کی تیم ملی ایران توانسته بر قله آسیا بایستد. جالب آنکه در چنین فضایی، تب داغ برای نشستن روی صندلی‌های مدیریتی در این فوتبال، فزونی گرفته و هر آن بعید نیست «سری شکypeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();