توافقهای پایان جنگ یا آتشبس، ابزارهای کلیدی در حقوق بینالملل برای توقف خصومتها و ایجاد زمینه صلح پایدار هستند؛ این توافقها میتوانند بهصورت معاهده (treaty)، یادداشت تفاهم (MoU) یا قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل ظاهر شوند؛ از منظر حقوق بینالملل، نقض این توافقها نهتنها تعهدهای قراردادی را زیر سوال میبرد، بلکه میتواند به مسئولیت بینالمللی، از سرگیری خصومتها و حتی جنایتهای جنگی منجر شود.
حقوق بینالملل معاصر، بر پایه منشور سازمان ملل بهویژه ماده ۲ (۴) که استفاده از زور را ممنوع میکند و کنوانسیون وین در مورد حقوق معاهدهها (VCLT ۱۹۶۹)، نقض توافقهای پایان جنگ را جدی میگیرد؛ ماده ۵۲ کنوانسیون وین در مورد حقوق معاهدهها، معاهدههایی را که با تهدید یا استفاده از زور به دست آمدهاند، باطل اعلام میکند، اما نقض پس از انعقاد، تحت رژیم مسئولیت بینالمللی دولتها (ILC Articles on State Responsibility) بررسی میشود.