۱۷ تیر ۱۴۰۵ – ۱۴:۲۴
آرژانتین در حالی مصر را شکست داد که با دو گل عقب افتاده بود اما با کامبکی به یاد ماندنی صعود کرد.
به گزارش مشرق، شاید هواداران تیمهای بزرگ، بیش از هر چیز فوتبال را با خاطراتی که از ستارههای دوران جوانی خود دارند به یاد میآورند؛ با چهرههایی که نه فقط نتیجهها، بلکه بخشی از احساس و خاطره آنها را ساختهاند. برای بسیاری از فوتبالدوستان، آرژانتین فقط یک تیم ملی نیست؛ مجموعهای از تصاویر ماندگار است.
تیمی که امروز با نام لیونل مسی شناخته میشود، چند دهه قبل با دیگو مارادونا و کلودیو کانیگیا در ذهنها ماندگار شد و بعدها با گابریل باتیستوتا، دیهگو سیمئونه و خوان سباستین ورون، نسل دیگری از هواداران را با خود همراه کرد.برای آرژانتین، مسیر موفقیت همیشه با یک چهره بزرگ گره خورده است؛ بازیکنی که فراتر از یک ستاره، تبدیل به نماد یک نسل شده باشد. در سال ۱۹۸۶، دیگو مارادونا برای این کشور نه فقط گل زد، بلکه رؤیای قهرمانی را به واقعیت تبدیل کرد. چهار سال بعد، آرژانتین تا یک قدمی تکرار آن موفقیت پیش رفت، اما جام را از دست داد.
غهای است که میتواند سرنوشت یک مسابقه را تغییر دهد، اما تفاوت بزرگ اینجاست که دیگر مجبور نیست به تنهایی همه چیز را تغییر دهد. آرژانتین امروز تیمی است که هم از نبوغ مسی بهره میبرد و هم به او وابسته نیست.
شاید بزرگترین میراث این نسل همین باشد؛ اینکه آرژانتین سرانجام یاد گرفت چگونه کنار یک نابغه بازی کند، نه اینکه فقط برای نجات یافتن به او چشم بدوزد. تیمی که سالها در جستوجوی جام بود، حالا برای حفظ یک هویت میجنگد؛ هویتی که با مسی شکل گرفت، اما فقط به مسی محدود نمیشود.