هنگامی که بهادر شاه دوم، امپراتوران مغول هند، از اعدام دو پسر و یکی از نوه هایش توسط بریتانیا در سال ۱۸۵۸ مطلع شد، گفت: “خدا را شکر که نوههای تیمور همیشه از پدران خود جلوتر هستند. “
به گزارش مجله خبری نگار، این حاکم مغول که شاه یا بادیشا نامیده میشد و ابوظفر سراج الدین محمد یا بهادر شاه دوم نامیده میشد، در سال ۱۸۳۷ در سن ۶۲ سالگی بر تخت سلطنت امپراتوری مغول نشست. در آن زمان، بریتانیا کنترل دولت را در دست داشت و شاه هیچ قدرت واقعی نداشت و به هزینه کمپانی هند شرقی زندگی میکرد. با این حال، انگلیسیها حاکمان مسلمان مغول هند را برای مدتی به عنوان یک نمای ساختگی حفظ کردند تا همانطور که مرسوم انگلیسیها در مستعمرات خود است، به اهداف خود به شیوهای بهینه دست یابند.