عصر ایران ؛ علی خیرآبادی – وقتی باران منچستر میبارید، مردی با پلیور تیره کنار خط ایستاده بود و انگار داشت شطرنج را روی چمن بازی میکرد. نه فریادهایش شبیه مربیان قدیمی انگلیس بود، نه تیمش شبیه تیمهای قدیمی لیگ برتر. توپ را از دروازهبان شروع میکردند، مدافعان به قلب زمین میزدند، فولبکها ناگهان هافبک میشدند و مهاجمان مثل نوازندههای جَز، جای هم را عوض میکردند. فوتبال انگلیس، قبل و بعد از پپ گواردیولا، دو قصه متفاوت است.
حالا قصه به فصل آخر رسیده.
ده سال قبل، وقتی گواردیولا وارد منچستر شد، خیلیها میگفتند فوتبال شاعرانهاش زیر باران و بادهای جزیره دوام نمیآورد. میگفتند در لیگ برتری که با دوئل، سانتر و ضرباهنگ دیوانهوار تعریف میشود، این همه وسواس برای مالکیت توپ خودکشی است. فصل اولش هم آسان نبود. تیمش اشتباه میکرد، از عقب بازیسازی میکرد و گلهای عجیبی میخورد. اما پپ، مثل مردی که نقشه آینده را دیده باشد، عقب ننشست.
بعد، فوتبال عوض شد.
سیتی ۱۰۰ امتیازی آمد. تیمی که فقط قهرمان نمیشد، تحقیر میکرد. بعد سهگانه آمد. بعد چهار قهرمانی پیاپی لیگ، چیزی که تاریخ فوتبال انگلیس هرگز به خودش ندیده بود. و در تمام این سالها، سیتی فقط نمیبرد؛ شکل بردن را تغییر میداد.
پپ، لیگ برتر را از نو طراحی کرد.
امروز حتی تیمهای دستههای پایین انگلیس هم از عقب بازیسازی میکنند. دروازه return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
