به گزارش مجله خبری نگار، سوگ جمعی ملت ایران در فراق رهبر شهید ایران نمیتواند در قالب یک امر عادی در نظر گرفته شود، چون او برخلاف بسیاری از علمای تشیع نه به شکل طبیعی، بلکه با ایفای نقش مستقیم از طرف شقیترین دشمنان خدا این دنیا را ترک کرد و به آرزوی دیرینش، یعنی شهادت دستیافت؛ بنابراین، روایت فقدان شخصیتی به بزرگی رهبر شهید ایران و آقای ایران نباید نسبتی با بدرقههای پیشین داشته باشد و مواجهه نمادین با آن را سرسری گرفت و صرفاً برای خالی نبودن عریضه دستبهکار سفارشی زد. مراد از کار سفارشی این نیست که نباید برای ساخت موسیقی، فیلم سینمایی، سریال، تولید مستند، انیمیشن و حتی نوشتن رمان از نهادهای مرتبط سفارش و بودجه نگرفت، بلکه منظور دقیقاً این است که باید با موضوع و سوژه اصلی همراه و هممسیر بود تا یادی از خود و اثر برای همیشه به جا گذاشت، بهطوری که با گذشت زمان نهتنها از ارزش دسترنج هنرمند کم نشود، بلکه بدون هیچ تاریخ انقضا و پایانی به مسیرش در حافظه جمعی مخاطب و شنونده ادامه دهد. پس از انتشار خبر شهادت مقام معظم رهبری در بامداد دهم اسفند، تعدادی از موزیسینهای جریان انقلاب و آنها که حسی از تعلق به ایران داشتند وارد گود شدند و آثاری را با محور قرار دادن این شخصیت بزرگ دینی، ملی و تاریخی منتشر کردند. از حیث کمیت نمیتوان مته به خشخاش گذاشت و گفت که هنرمندان و هنرورزان عرصه موسیقی در این زمینه کمکاری کردند و آنگونه که شایسته بود، دین خویش را به رهبر شهید ایران پرداخت نکردند، اما بحث در این فرسته در مورد کیفیت قطعات باکلام و بیکلامی است که برای عزیز ملت ایران ساخته شده است. اغلب این آثار – بهجز چند نمونه که بهصراحت از آنها اسم خواهیم برد – از کیفیتی متوسط در زمینه موسیقایی برخوردارند و نمیتوانند ظرف مناسبی برای حمل مفاهیم شعری متناسب با یار دیرین امام خمینی (ره) باشند.