گریه بر سیدالشهدا علیهالسلام تنها یک واکنش عاطفی ساده نیست، بلکه «شاهراه مسیر سعادت» و «میانبر طریق هدایت» است. این سنت دیرینه که ائمه اطهار علیهالسلام همواره شیعیان را به آن ترغیب کردهاند، دارای پاداشهایی شگفتانگیز است. نگاه به این روایات نشان میدهد که اثرات این پدیده عاطفی-معرفتی منحصر به آخرت نیست، بلکه ابعاد گوناگون مادی، معنوی، اجتماعی و حتی سلامت روان و جسم انسان را در بر میگیرد.
ابوالقاسم شکوری
در بعد مادی و ملموس این جهان نیز، برکات این پیوند عاطفی آشکار است. بر اساس روایت امام باقر علیهالسلام، گریه بر رنجهای این خاندان، ابزاری دفاعی در برابر سختیهاست و خداوند به واسطه آن، آزار و اذیتهای دنیوی را از زندگی مؤمن دفع میکند (ابن قولویه، کامل الزیارات، باب۳۲، ص۱۱۱).
علاوه بر این، لحظه مرگ که سهمگینترین تجربه مادی انسان است، با این اشک به زیباترین تلاقی مبدل میشود؛ چرا که ائمه علیهالسلام بر بالین فرد حاضر شده و ملکالموت را به رأفتی فراتر از مادر مهربان سفارش میکنند (ابن قولویه، کامل الزیارات، باب۳۲، ص۱۰۸). حتی خود سیدالشهدا علیهالسلام نیز زنده و ناظر، برای گریهکنندگان خویش استغفار و طلب رحمت میکند (مجلسی، بحارالانوار، ج۲۵، ص۳۷۶).