به گزارش مجله خبری نگار/همشهری: آتش گلخنشان سالهاست سرد و خاموش شده، از سردخانه، گرمخانه و خزینه هم دیگر خبری نیست. نور مهتابیها هم آنقدری هست که حاجتی نباشد گلجامهای شیشهای را به زور موم و ساروج بر سقف حمامها بچسبانند تا نور خورشید را به خزینه حمام بتابانند. اغلبشان متروکه و رها شدهاند یا جای خود را به محلی پولساز و پررونق مانند سفرهخانه و رستوران دادهاند. تک و توک حمامهایی هم که در گوشه کنار شهر برای بودن خود غریبانه تقلا میکنند، از خیر برو بیای گذشته خود در گذشتهاند و فقط چند دستگاه نمره دارند که نه جای برپا کردن بساط حنابندان و نوای ساز و دهل است و نه محل مناسبی برای اختلاط و احوالپرسی. به قول سیدمهدی سجادینیری، رئیس هیأتمدیره گرمابهداران، از ۱۳۰۰ گرمابهای که در دهههای ۶۰ و ۷۰ فعال بودند، حالا حدود ۱۰۰ گرمابه باقی مانده که حمامهای قنبر و روشن از جمله آنها هستند.