آرتین زهرابی
در آخرین لیست منتشر شده از سوی کادرفنی تیم ملی ایران، با ترافیکی از نامهای جدید مواجه میشویم که ظاهری به شدت جوانگرایانه و شعارگونه دارد؛ اما آیا این ویترین پرزرقوبرق، واقعیت تیم ملی را تغییر میدهد؟
برای قضاوت درباره فهرست جدید تیم ملی، باید از همین ابتدا مرز مشخصی ترسیم کنیم: دعوت از بازیکنان، حق قانونی و در محدوده وظایف کادرفنی و به صلاحدید شخص امیر قلعهنویی است؛ سنتی که پیش از او بوده و پس از او نیز ادامه خواهد داشت. اما نباید فراموش کرد که اگر انتخاب بازیکن وظیفه مربی است، تحلیل و نقد این انتخابها نیز وظیفه گریزناپذیر رسانه و منتقدان است.
در آخرین لیست منتشر شده از سوی کادرفنی، با ترافیکی از نامهای جدید مواجه میشویم. به نظر میرسد کادرفنی بدش نمیآید، لااقل روی کاغذ هم که شده، ادعای پرطمطراق جوانگرایی را به عنوان ویترین اصلی کارش قرار دهد. دعوت از چهرههایی مثل کسری طاهری، امیرمحمد رزاقنیا، احسان محروقی، امیرحسین محمودی و دانیال ایری، در ظاهر نشانه تمایل به نوسازی است؛ اما تجربه به ما دیکته میکند که در پس این دعوتهای پرزرقوبرق، تردیدهای بزرگی نهفته است.