بخشی از سخنان رئیسجمهور در نشست اصلاحطلبان بعضاً با فرازوفرودهایی همراه بود که مورد سوءتحلیل و سوءبرداشت برخی افراد و جریانهای سیاسی وابسته قرار گرفت.
جوان آنلاین: جریان مدعی اصلاحطلبی که در گلآلود کردن فضای سیاسی کشور، ید طولایی دارد تا ماهی خود را صید کند، این بار نشست رئیسجمهور با جمعی از اعضای جبهه اصلاحات ایران را بهانه یک فرصتطلبی دیگر کرد، غافل از آنکه تذکر و یادآوری دکتر پزشکیان در همین جلسه که بر «لزوم پرهیز از طرح مسائل تفرقهبرانگیز» تأکید کرده بود، بیش از هر کسی و جریانی متوجه آنها بود.
بخشی از سخنان رئیسجمهور در نشست اصلاحطلبان بعضاً با فرازوفرودهایی همراه بود که مورد سوءتحلیل و سوءبرداشت برخی افراد و جریانهای سیاسی وابسته قرار گرفت.
مسعود پزشکیان در این دیدار، نکتهای را در باب اهمیت گفتوگو با اپوزیسیون بیان کرد؛ «حاضریم بر مبنای انصاف و عدالت با اپوزیسیون نیز گفتوگو کنیم، چراکه حل مسائل کشور نیازمند گفتوگو و نه تقابل است.» پس از آن، عدهای کاسبکارانه این توصیه را با علایق خود تفسیر و آنچه در دوران پساجنگ با اسم رمز وحدت خواهانش بودند، برای حاکمیت تجویز کردند، به عنوان نمونه فاضل میبدی، لازمالاجراکردن این موضوع را مشروط به آزادی همه زندانیان سیاسی، شکست حصر سران فتنه و حتی عفو عمومی برای آنها دانست. به گفته وی غالب افرادی که به عنوان اپوزیسیون از این گفتوگو به معنای باز کردن کانال ارتباط و کاهش تنش است، نه اینکه به آن اپوزیسیون رسمیت داده شود. در برهه کنونی که انسجام ملی به اعتراف اندیشکدهها و تحلیلگران غربی، به اوج رسیده و برخلاف هدفگذاری امریکا روی تشدید شکافها، یکی از مؤلفههای پیروزی در جنگ ۱۲ روزه شده، گفتوگو با حفظ اصول و مصالح ملی میتواند به تداوم این انسجام کمک کند، مگر آنکه معنای خالص آن، از سوی گروههای سیاسی داخلی دستکاری و به جای متغیری برای وحدت، به عنصری برای تشویش افکارعمومی و تنشهای داخلی منجر شود. چنانکه یکی از تفاسیر عمدی جریانهای فرصتطلب از معنای گفتوگو، سفیدشویی از مجرمان و معارضان جمهوری اسلامی در کنار تلاش برای ورود آنها به ساختار نظام شده است. برخی دیگر نیز گویی مجال عقدهگشایی یافتهاند تا شکستهای سیاسی و از دست رفتن پایگاههای اجتماعی خود در سالهای گذشته را به پای حاکمیت و نیروهای انقلابی بریزند، اما خطرناکترین تعبیر موجود که با تبلیغات فزاینده سیاسی و رسانهای همراه شده، مشروعیتبخشی به «جرم» و «اقدام علیه نظام» و در ادامه، تغییر جایگاه شاکی و متشاکی است.