می توان با سخاوت تمام، صفت تفضیلی «ابلهانه» را به عناصر مختلف فیلم و در بسترهای متفاوت به «آبنبات چوبی» بخشید.
سوره سینما – حسین ساعیمنش : ۱- فیلم فرحبخش دقیقا در آن سر طیفی قرار میگیرد که طرف مقابلش فیلمهای مزخرف هنر و تجربه قرار دارند که یقینا به معنای ارزشمند بودن آن نیست. یعنی همانطور که بیتوجهی به مخاطب و راضی بیرون فرستادن او میتواند نتایج مخرب داشته باشد، ابله فرض کردنش و توهین به او و تلاش برای سرگرم کردن او به وسیله مبتذلترین شیوهها و تحمیل الگوهای فیلمفارسی به مخاطب امروز سینما (اگر مخربتر نباشد) همانقدر آثار منفی دارد و در صورت زباد شدن چنین آثاری و استقبال مخاطب از آنها، مسلما سلیقه سینمایی او به قهقرا خواهد رفت و با توجه به اینکه «فروش»، بهخودیخود حجت را بر سازندگان تمام میکند (البته تا اینجا نشان دادهاند که در صورت عدم فروش هم حجت بر ایشان تمام است!) و دیگر هیچ نظر مخالفی را نخواهند پذیرفت، تشخیص مرز بین سرگرمی خوب و بد، در نهایت تعجب بسیار دشوار خواهد شدو این یقینا خیانت به مخاطب و سینما خواهد بود و اگر در مقابل فیلمهای بیمخاطب هنر و تجربهای، چنین فیلمهایی علم شوند، عاقبتی بسیار هولناکتر در انتظار سینمای ایران خواهد بود (تازه همه اینها که گفته شد منهای تاثیرات مخرب فرهنگی است که با نمایش ابتذال در یک اثر سینمایی بهوجود خواهد آمد).
