نقد فیلم Resident Evil | پیک برگزیده سال
بگذارید با یک اعتراف صادقانه شروع کنم: من از آن دسته منتقدانی نیستم که با شنیدن خبر ساخت یک فیلم تازه بر اساس یک بازی ویدیویی، دستهایشان را به نشانهی تسلیم یا بیاعتنایی بالا میبرند و آهی از سر یأس میکشند. برعکس، من جزو آن نسلی هستم که هنوز به یاد میآورد روزگاری نه چندان دور، اقتباسهای سینمایی از بازیهای ویدیویی مترادف بود با فاجعهای اجتنابناپذیر. فیلمهایی که انگار کارگردانانشان هرگز یک بازی ویدیویی را از نزدیک ندیده بودند و صرفاً با اتکا به یک خلاصهی داستان ناقص و چند تصویر تبلیغاتی، تصمیم میگرفتند اثری خلق کنند که نه بازیکنهای حرفهای را راضی کند و نه تماشاگران عادی را. آثاری که در آنها شخصیتهای محبوب بازی به موجوداتی بیهویت تبدیل میشدند، داستانهای پیچیده به روایتهای خطی و پیشپاافتاده فروکاسته میشدند و آن حس ویژهای که تنها از تعامل مستقیم با یک بازی ویدیویی حاصل میشد، کاملاً از دست میرفت.
