برچسب MovieWeb

فیلم‌های ترسناک یکسری عناصر مشترک مثل موسیقی‌های خاص، نورپردازی کم، داستان‌های شوکه کننده و … دارند که آن‌ها را از سایر فیلم‌ها متمایز می‌کنند. اکثر آن‌ها از خانه‌های متروک یا خانه‌هایی که روح سرگردان دارند استفاده می‌کنند که بعد از گذشت چند سال هنوز هم ایده خوبی برای ساخت فیلم‌های ترسناک و اسلشر است.

ژانر فانتزی پر از عناصر دوست‌داشتنی است؛ قهرمانان حماسی و تبهکاران، جهان‌های تخیلی و گسترده‌شان، جادو، ماموریت‌های پرمخاطره، خطوط داستانی و البته نبردها. فیلم‌های فانتزی و نبردها اغلب ترکیب خوبی با هم می‌سازند. برخی از حماسی‌ترین نبردهای سینما در ژانر فانتزی رخ داده است. عجیب نیست؟ برخورد شمشیرها و مشت‌های دشمن، موجودات خارق‌العاده‌ای که در میدان نبرد پرسه می‌زنند، انفجار افسون و جادوها، موسیقی حماسی و زیبا در پس‌زمینه، واقعا هیچ چیز شبیه یک نبرد فانتزی نیست. از ژانر ابرقهرمانی تا فانتزی‌های سنتی، در این مطلب 10 نبرد حماسی در فیلم‌های فانتزی را نام بردیم.

هیولاها و موجودات واقعا ترسناکی که در برخی از فیلم‌های مورد علاقه ما زندگی می‌کنند، ساخته ذهن پیچیده اما مبتکر فیلمسازان و خالقان آثار سینمایی هستند. از زنومورف تا موجودی فراموش‌نشدنی در فیلم «تعقیب می‌کند» (It Follows)، هیولاهای ترسناک حتی برای آن‌هایی که اعصاب فولادی و به خیال خودشان دل نترس دارند کم نیستند. هیولاهای فیلم‌های سینمایی همیشه بخش بسیار مهمی از هالیوود بوده‌اند و به طور خاص، فیلم‌های ترسناک بدون اولین هیولاهای وحشتناک و دلهره‌آور، به جایی که امروز هستند نمی‌رسیدند. آثار کلاسیکی مثل «نوسفراتو» (Nosferatu)، «شبح اپرا» (The Phantom of the Opera) و فهرست بلندی از فیلم‌های کلاسیک یونیورسال بودند که برای اولین بار جهان را با هیولاهای سینمایی آشنا کردند.

به سختی می‌توان بازیگر کم‌سن‌وسالی را پیدا کرد که نه تنها از نظر ظاهری با نقش موردنظر در فیلم همخوانی داشته باشد، بلکه توامان، توانایی انتقال احساسات لازم برای هرچه زنده و پویاتر کردن فیلم نیز از ویژگی‌های اصلی او به شمار بیاید. البته گهگاهی استعدادهایی ظهور می‌کنند که موفقیتی مقطعی دارند و بعد از مدتی به همان سرعتی که شروع به درخشش کرده بودند محو می‌شوند. این طبیعی است که وقتی مخاطبان با یک کودک بازیگر بااستعداد در آثاز سینمایی مواجه می‌شوند، بیش از حد معمول، او را مورد تحسین، تمجید و توجه قرار دهند. با این‌ حال، هالیوود مکانی بی‌رحم و بی‌ثبات است و این توجه بیش از حد در سنین پایین، اگر با مراقبت همراه نشود می‌تواند نتایج فاجعه‌باری در پی داشته باشد و کودک را از روند طبیعی زندگی‌اش محروم سازد.

هیچ رازی نیست که فیلم‌های ترسناک برای همه مخاطبان طراحی شده‌اند تا ترس را در آنها برانگیزند. برخی علاقه‌مند به ژانر و نحوه‌ای که افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد هستند، در حالیکه دیگران فقط از احساس هیجانی که با ترس در یک محیط معمولاً ایمن همراه است، لذت می‌برند. وقتی موضوع به یک فیلم ترسناک خوب می‌رسد، ترسی که ایجاد می‌شود تا زمانی که نمایش فیلم به پایان می‌رسد، از بین نمی‌رود. این احساس شب‌ها و شاید چند هفته یا ماه دیگر همچنان باقی می‌ماند. افراد به فکر می‌افتند که چه کاری برای بقا در یک موقعیت خاص انجام می‌دهند یا تلاش می‌کنند تا صحنه‌های خاصی را از ذهن خود پاک کنند. یکی از ترس‌هایی که تقریباً همه در آن اشتراک دارند، ایده محبوس شدن است. چه در یک فضای کوچک و محدود یا در یک ساختمان که درب‌ها و پنجره‌های آن همگی قفل شده است، نویسندگان و کارگردان‌ها به این ترس مشترک دست یافته‌اند و آن را در شیوه‌های مختلفی مانند ربوده شدن، تعرض به خانه و آزمایش‌های تجربی که افراد عادی را در حالتی بنیادی‌تر قرار می‌دهد تا به دنبال بقا باشند، بهره‌برده‌اند. در ادامه به ۱۰ فیلم ترسناک که در آن شخصیت‌های اصلی در محیط‌های بسته حبس می‌شوند، می‌پردازیم.

بیشتر فیلم‌ها داستان دو پهلو‌یی دارند؛ اولی معنی تصاویر و دومی و آدم‌هایی که به تصاویر معنا می‌بخشند، کلماتی که بر زبان آورده می‌شوند تا احساسات آدمیان را بر انگیزند و آدم‌هایی که با کلمات می‌میرند و زنده می‌شوند و لحظاتی احساسی که ساخته بازیگران است.  کم کم میان این شخصیت‌ها و مخاطبان ارتباطی شکل می‌گیرد؛ اتصالی نامرئی میان شخصیت‌های ساخته شده و اشک‌هایی که برای از دست دادن غم‌انگیز آن‌ها جاری می‌شود. در ادامه این مطلب تاثیرگذارترین مرگ‌های تاریخ سینما را بررسی می‌کنیم.

برخی از فیلم‌های عالی استودیوی دیزنی (Disney) هستند که زیر رادار پرواز می‌کنند و به چشم نمی‌آیند. آثار دستکم گرفته شده‌ای که عشقی را که لایق آن هستند در زمان انتشارشان دریافت نکردند و هنوز هم بسیاری آن‌ها را آن‌طور که باید نمی‌شناسند. در اوایل دهه‌ی 1900 انیمیشن بیشتر به عنوان فیلم‌های کوتاه ساخته می‌شد و همچنین اغلب برای نمایش «گگ»های کمدی (گگ به هرچیزی گفته می‌شود که طنز خود را به صورت بصری و اغلب بدون استفاده از کلمات منتقل می‌کند) مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال 1937 اما، والت دیزنی این فرم هنری جدید را با اولین فیلم بلند انیمیشنی یعنی سفیدبرفی و هفت کوتوله (Snow White and Seven Dwarfs) به سطح جدیدتری ارتقا داد.