برچسب MovieWeb

اگر رمان نویسی را به مثابه ساختن یک ساختمان از دل اسباب بازی ها بدانیم، پس در قیاس با آن نوشتن یک فیلم‌نامه مشابه با ساختن یک عمارت واقعی است.

ژانر وحشت می‌تواند با فیلم‌های کوتاه خیلی موفق عمل کند، در نتیجه جای تعجب ندارد که بسیاری از فیلم‌سازان بزرگ کار خود را با چنین آثاری آغاز کرده‌اند. در ساخت فیلم‌های کوتاه ترسناک با توجه به اینکه زمان کافی برای رشد شخصیت‌ها وجود ندارد، تمام توجه روی نقطه اوج و صحنه‌های هراس‌برانگیز معطوف است که منجر به باقی ماندن آن در ذهن مخاطب می‌شود.

اگر یک اثر وسترن به خوبی ساخته شود، همیشه می‌توان انتظار داشت که توجهات زیادی به خود جلب کند. آثار وسترن همواره با فضای منحصر به فرد خود، موود، داستان‌های دراماتیک و شخصیت‌های چند لایه و کاریزماتیک هارمونی بسیار دلچسبی دارند. در آن‌ها موضوعات متفاوتی مثل ماجراجویی، فرهنگ، دادگاه، جرم و جنایت و کیفر می‌بینیم که با روایتی درگیر کننده ترکیب شده‌اند. در آن‌ها نبرد انسان‌ها، تقابل انسان با طبیعت، مفاهیم خیر و شر بهتر از هر ژانر دیگری به نمایش در می‌آیند.

پرده نقره‌ای سینما پناهگاه امنی برای بهترین فیلم‌های بیوگرافی تمام دوران است. از طرف دیگر این ژانر مورد علاقه بسیاری از کارشناسان اسکار است و آثار درام زندگی‌نامه‌ای متعددی تاکنون موفق به دریافت جوایز در بخش بهترین فیلم شده‌اند و بازیگران آن‌ها نیز بخاطر ایفای نقش شخصیت‌های برجسته تاریخی واقعی جوایز بسیاری را از آن خود کرده‌اند.

طرفداران سبک ترسناک می‌دانند که هیچ حد و حدودی برای آثار ساخته شده در این سبک وجود ندارد. به همین دلیل گاهی اوقات، با فیلم‌هایی در این ژانر روبرو می‌شویم که بسیار ناهنجار هستند و خطوط قرمز را تا حد شوکه کننده‌ای زیر پا گذاشته‌اند. به این آٍار فیلم ترسناک ممنوعه می‌گویند و در آن‌ها شاهد صحنه‌هایی بسیار تنش‌زا هستیم که هضمشان برای انسان عادی واقعاً سخت است. به همین دلیل، تعدادی از فیلم‌های ترسناک در کشورهای مختلف جهان سانسور و ممنوع شده‌اند. بعضی از آن‌ها تنها کمی بعد از عرضه اولیه، از روی پرده سینما کنار رفته‌اند و تا مدت‌ها در دسته فیلم‌های «اسمشو نبر» قرار گرفته‌اند!

انیمه‌های زیادی بوده‌اند که به افزایش محبوبیت این ژانر و چیزی که اکنون هست، کمک کرده‌اند. در دنیای انیمه‌ها، عناوین زیادی هستند که به هر دلیلی تبدیل به یک اثر کلاسیک شده‌اند، این‌ها در واقع انیمه‌هایی بوده‌اند که در تعریف دوباره این ژانر و اصلاح آن، اثر گذار بوده‌اند.

همانطور که بیش‌تر و بیش‌تر وارد دهه ۲۰۲۰ میلادی می‌شویم، بیشتر متوجه می‌شویم که محبوبیت فراوان کمیک بوک‌ها و فیلم‌های ابرقهرمانی در دهه ۲۰۱۰ به دهه جدید وارد نشده است. بله، چندین تا از بهترین فیلم‌های این دهه مانند Spider-Man: No Way Home و Doctor Strange in the Multiverse of Madness فیلم‌های ابرقهرمانی بودند، اما این سبک به طور کل از روند موفقیت‌آمیزی که پنج سال پیش داشت فاصله گرفته است. برای اطلاعات بیشتر باید بگویم که چهار فیلم ابرقهرمانی در سال ۲۰۱۹ بودند که توانستند بیش از یک میلیارد دلار به طور جهانی در باکس آفیس فروش کنند. برخی از آن‌ها شامل Avengers: Endgame، Spider-Man: Far From Home، Captain Marvel و Joker می‌شوند. همین موضوع در مورد سال ۲۰۱۸ نیز صدق می‌کند و شاهد عناوینی چون Avengers: Infinity War، Black Panther، Incredibles 2 و Aquaman بودیم. با این حال چهار سال از ورودمان به دهه جدید گذشته است و تنها یک فیلم با چنین فروشی داشته‌ایم و آن هم تنها عنوان Spider-Man: No Way Home بوده است.

انیمه، مدیومی است که بدون شک، می‌داند که چگونه شدت تنش را به بالاترین حد ممکن برساند. در حالی که بعضی از سریال‌ها به انیمیشن جذاب و داستان‌گویی جادویی‌شان می‌بالند، بعضی دیگر بابت صحنه‌های مبارزه اغراق آمیزی که مخاطب را بر روی لبه صندلی‌اش قرار می‌دهند، شناخته می‌شوند.