برچسب Collider

نسل هزاره به طرق مختلفی دیده می‌شود. نسل‌های پیشین با دلایل عجیبی آن‌ها را مقصر مشکلات بسیاری، مخصوصاً‌ ناکامی‌های اقتصادی می‌دانند و نسل بعد از آن‌ها هم فکر می‌کند آن‌ها برای کمک به بهبودی دنیا کار خاصی انجام نمی‌دهند و منتظر مانده‌اند شهاب سنگی از راه برسد و همه چیز را تمام کند.

اگر شما زمانی از زندگی روزمره‌تان را پای وب گردی گذاشته باشید، احتمالاً با میم‌هایی در رابطه با اقتباس‌های نتفلیکس از انیمه مواجه شده‌اید. اینکه چقدر احمقانه و خنده‌دار به نظر خواهند رسید و نمی‌توانند به حال و هوای انیمه نیز نزدیک بشوند. آشکار است که لایو اکشن‌های اقتباس شده از انیمه، یا فوق العاده هستند یا افتضاح که البته، بیشتر افتضاح از آب در می‌آیند تا فوق العاده! دلایل خوبی برای توضیح این اتفاق وجود دارد: بسیاری از انیمه‌ها اغراق شده و غیرواقعی هستند و این تم، به خوبی قابل پیاده سازی در لایو اکشن نیست.

در واقع، حسی که موقع بازی کردن یک ویدئوگیم داریم، از زمین تا آسمان با حس و حال دیدن فیلم فرق دارد. بازی‌ها را باید طی چندین نشستن و وقت گذاشتن انجام بدهید و معمولاً، ساعت‌ها وقت می‌برد که آن را کامل کنید. در حالی که دیدن یک فیلم، تنها به چند ساعت نیاز دارد. بازی‌ها معمولاً اکشنی بدون توقف دارند، ولی فیلم‌ها، حتی ژانر اکشن، معمولاً بین دو صحنه‌ی اکشن، استراحتی دارند. و صد البته، برجسته‌ترین تفاوت بین فیلم و ویدئوگیم، این است که شما در رابطه با ویدئوگیم تعامل دارید اما هنگام فیلم دیدن، تنها تماشاچی هستید و لازم نیست کاری انجام بدهید. اما این دو صنعت، گاهی باهم برخورد دارند. بعضی از ویدئوگیم‌ها، بعداً در حالت فیلم به اقتباس در آمدند و البته، ویدئوگیم‌هایی که از فیلم‌ها اقتباس کرده‌اند.

قلب ژانر فانتزی فرار از هیاهوی زندگی روزمره است. فرار به مکانی که در آن اهداف و آرزوها از طریق جادو، پیشگویی، خدایان و الهه‌ها برآورده می‌شوند و البته قهرمانانی که در طول این مسیر ساخته و پرداخته می‌شوند. طرفداران داستان‌های فانتزی دوست‌داشتنی‌ می‌توانند قهرمان‌های داستان را در محیط‌های خارق‌العاده‌شان دنبال کنند و در شگفتی‌هایی این دنیاها و ماجراجویی‌هایشان غرق شوند.

پس از فیلم Superman IV: The Quest for Peace (محصول ۱۹۸۷)، دیگر همه می‌دانستند که ابرقهرمان قدرتمند و دوست‌داشتنی دی‌سی به یک آغاز و مسیر تازه در سینما احتیاج دارد. موفقیت فوق‌العاده فیلم بتمن ۱۹۸۹ در باکس آفیس نشان داد برادران وارنر دارد پتانسیل باورنکردنی شخصیت‌های بزرگ خود را تلف می‌کند. طی دهه ۹۰ میلادی، تلاش‌های مختلفی برای بازگرداندن سوپرمن به پرده نقره‌ای وجود داشت که یکی از آن‌ها Superman Lives بود.

هیچ داستانی بدون نویسنده وجود نخواهد داشت، اما گاهی خود نویسنده تبدیل به داستان می‌شود؛ و این جایی است که ما می‌خواهیم در این مطلب بر آن تمرکر کنیم. رمان‌نویسان گاهی ستاره‌های داستان‌های بزرگ هستند. من درباره فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای پیرامون استیون کینگ یا جی‌کی رولینگ و چگونگی پیدایش پسری به نام هری پاتر صحبت نمی‌کنم. من در مورد رمان نویسان تخیلی صحبت می‌کنم. آنهایی که به نظر می‌رسد همیشه از نوعی وسواس نویسندگی رنج می‌برند و همیشه توسط بازیگران بزرگی مانند جیمز کان و کشمکش روانی او با یک طرفدار وسواسی، یا جک نیکلسون و کشمکش ذهنی او در حالی که تبر را تاب می‌دهد و جمله معروف «Here’s Johnny» را فریاد می‌زند، به تصویر کشیده می‌شوند.

از زمان پیدایش آن در سال ۱۸۱۸ با رمان فرانکشتاین اثر مری شلی (Mary Shelley) (اگرچه برخی از کارشناسان این ارتباط را رد می‌کنند)، ژانر علمی تخیلی هنوز هم بی‌رقیب است. در دستانی ماهر، داستان علمی تخیلی به آینده می‌نگرد و در عین حال مشاهدات عجیب و غریب و اغلب ناراحت کننده‌ای در مورد زندگی کنونی انسان و دنیا را به تصویر می‌کشد.