برچسب Collider

یکی از تاثیرگذارترین و فراگیرترین مباحث در دنیای سینما، که الهام‌بخش تعدادی از احساسی‌ترین و ماندگارترین فیلم‌های تاریخ بوده، مساله رستگاری است. این موضوع به ظرفیت شگفت‌انگیز انسان برای تغییر می‌پردازد و سرگذشت شخصیت‌هایی را روایت می‌کند که با گذشته‌ای پراشتباه دست‌وپنجه نرم می‌کنند و به دنبال راهی برای رشد و بازسازی خود هستند.

فیلم هفت (Se7en) یک شاهکار جنایی و دارک از دیوید فینچر است که با وجود عنوان عجیبش چنان قدرتمند و تاثیرگذار است که روی مخاطبان زیادی در سراسر جهان تاثیر گذاشته است. این فیلم، که بسیاری آن را اولین اثر درخشان فینچر می‌دانند، داستان دو کارآگاه را روایت می‌کند که در تعقیب قاتلی زنجیره‌ای هستند؛ قاتلی که قتل‌هایش را با الهام از هفت گناه کبیره طراحی کرده است. فضای نئونوآر، روایت پرتعلیق و پایان‌بندی شوکه‌کننده‌اش باعث شده فیلم هفت حتی سال‌ها پس از اکران در ۱۹۹۵، همچنان یکی از بهترین فیلم‌های ترسناک روان‌شناختی باشد.

معمولا فیلم‌های جنگی سرشار از درام و صحنه‌های اکشن هستند و تصویری تلخ و سیاه از جنگ نشان می‌دهند اما بعضی هم بر جنبه‌های کمدی و ابزورد جنگ تمرکز دارند. درام‌های جنگی روی تراژدی‌هایی دست می‌گذارند که مردم تجربه کرده‌اند، اما داستان‌های کمدی با موضوع جنگ بر جنبه انسانی شخصیت‌ها تاکید دارند. فیلم‌های کمدی با پس‌زمینه جنگ، دیدگاه‌های منحصربه‌فردی ارائه می‌دهند که درام‌ها از آن بی‌بهره‌اند. این فیلم‌ها ممکن است شخصیت‌ها را در موقعیت‌های نامعقول قرار دهند یا به شکل طنزآمیزی به موقعیت‌های واقعی بپردازند.

فیلم‌های علمی تخیلی، دنیایی پر از شگفتی و رمز و راز بوده و همیشه به دلایلی روشن یک ژانر کاملا جدی بوده است. سفرهای بین کهکشانی، موجودات بیگانه و نگاهی به آینده‌ای ناشناخته، همگی بستری فراهم می‌کنند تا موضوعات بزرگی مثل چیستی انسانیت و سایه‌های تاریک آینده را کاوش کنیم. به همین خاطر، بهترین فیلم‌های علمی تخیلی اغلب با لحنی سنگین، باوقار و گاهی پر از ترس و ابهام ساخته می‌شوند. اما چیزی که این ژانر را از بقیخ واقعا متمایز می‌کند، پایان‌بندی‌های نفس‌گیر و خلاقانه‌شان است.

اصطلاح طعمه اسکار چیز جدیدی نیست؛ فیلم‌هایی که از ابتدا با هدف جلب توجه آکادمی علوم و هنرهای سینما ساخته می‌شوند، قدمتی به بلندای دهه ۱۹۴۰ دارند. اما جالب است بدانید که شکل امروزی این فیلم‌ها از دهه ۷۰ میلادی متولد شد، زمانی که شکارچی گوزن با دریافت جایزه بهترین فیلم اسکار، الگویی برای ساخت آثار جایزه‌خواه بعدی شد. هرچند این فیلم خود شاهکاری بی‌چون و چرا است، اما همیشه این قاعده صادق نیست که صرفا شبیه این فیلم بسازیم برنده‌ی اسکار شویم. برخی فیلم‌های طعمه اسکار آنقدر در دام جلب نظر داوران گرفتار می‌شوند که فراموش می‌کنند چرا سینما ساخته شده است.

دنیایی وسیع و بی‌انتها، ساخته شده از بلوک‌هایی که هر کدام می‌توانند پله‌ای برای رسیدن به بلندترین ابرها یا آجری برای ساختن امن‌ترین پناهگاه‌ها باشند. این جادوی ماینکرافت است؛ پدیده‌ای که فراتر از یک بازی، به یک بوم نقاشی دیجیتال برای خلاقیت بی‌پایان، به میدانی برای ماجراجویی‌های فراموش‌ نشدنی و به نمادی از لذت ناب ساختن و کشف کردن تبدیل شده است. میلیون‌ها نفر در سراسر جهان ساعت‌ها در این دنیاهای پیکسلی غرق شده‌اند، اما آیا این ترکیب منحصربه‌فرد از اکتشاف، آفرینش و بقا را می‌توان در جادوی پرده‌ی نقره‌ای سینما نیز یافت؟

ژانر کمدی ترسناک، جایی که ترس و خنده به هم می‌رسند جایگاه عجیب و در عین حال خوبی در دنیای سریال‌سازی دارد. چه با دست انداختن کلیشه‌های خانه‌های جن‌زده، چه با لذت بردن از خشونت اغراق‌آمیز یا ترکیب عناصر ماورایی با بادی هارر، این سریال‌ها راهی پیچیده و جذاب برای فرار از واقعیت ارائه می‌دهند. بهترین نمونه‌های این ژانر تنها به تمسخر عناصر ترسناک بسنده نمی‌کنند، بلکه آن‌ها را به آغوش می‌کشند و سناریوهای وهم‌آلود را به روایت‌هایی سرگرم‌کننده، عجیب و پر از شخصیت‌های غیرعادی و موقعیت‌های نامعمول تبدیل می‌کنند.