برچسب CBR

جهان سریال‌های تلویزیونی به حدی بزرگ است که نمی‌توانیم پایانی برای آن متصور باشیم. اما متاسفانه این جهان بزرگ لحظات تلخ بسیاری را در کنار لحظات شیرین بی‌پایانش برای تماشاگران رقم می‌زند. یکی از تلخ‌ترین لحظات یک سریال را باید پایان همیشگی آن دانست؛ جایی که عوامل سریال به این نتیجه می‌رسند که ادامه سریال‌شان اساسا منطقی نیست و باید آن را ایستگاه پایانی برسانند. این اتفاق شاید برای عوامل سریال اندکی جذاب باشد [چراکه پس از سال‌ها حضور سرشار از استرس در یک موقعیت شغلی جذاب در نهایت می‌توانند به سراغ تجربه‌های جدیدتر بروند] اما برای بینندگان و هواداران یک سریال تلویزیونی خبری ناگوار و غیرقابل قبول است.

بعضی اوقات، بدترین چیزی که سر یک انیمه می‌تواند بیاید، این است آنقدر خوب باشد که نسخه‌های بعد از آن برایشان غیر ممکن باشند آنقدر خوب باشند. نه تنها به خاطر اینکه انتظارات از آن نسخه بالا است، بلکه گاهی اوقات یا غیر ضروری هستند یا غیرممکن است بتوانند کیفیت مناسبی را ارائه دهند. به خاطر همین، تعداد زیادی انیمه هستند که به طور تصادفی، نتوانستند به کیفیت انیمه اصلی خود برسند و به خاطر همین،‌ انگار نفرین شده‌اند. بعضی از این دنباله‌ها به واقعا کمتر بها داده شده هستند،‌ اما این دلیلی نیست که بگوییم اندازه نسخه اولیه خود خوب هستند.

همانند هر صنعت سرگرمی دیگر، وقتی یک انیمه موفق عمل می‌کند، آن می‌تواند شروع کننده یک دنباله یا اقبال بهتر با او یار باشد، فرنچایز باشد. این موضوع برای سازندگان انیمه و مانگا غافلگیر کننده نیست که رویای اینکه بلاک باستر عظیم و بازاریابی بزرگ بعدی به عهده خودشان باشد. مثال واضح این مورد، One Piece است. متاسفانه، تمامی این رویاها به پایان خوش خود نمی‌رسند. یا در بدترین حالت، به شکست‌های مفتضحی در صنعت خود تبدیل می‌شوند. انیمه‌هایی که در لیست ذکر خواهند شد، دچار چنین بلایی شده‌اند. دلیلشان یا به خاطر این بوده است که از زمان خود جلوتر یا آثاری که از هر لحاظ، بد بودند. با ویجیاتو همراه باشید.

انیمه‌های ژاپنی کیفیت بهتری دارند یا انیمیشن‌های آمریکایی؟ این همان سوالی است که همیشه یکی از جنجالی‌ترین بحث‌های جهان سینما و انیمیشن بوده و البته که پاسخ‌های نسبی و جذابی برای آن وجود دارد. اگرچه هر کدام از این دو گروه پویانمایی ویژگی‌های مثبت و منفی خاص خودشان را دارند اما حقیقت آن است که دلایل هواداران انیمه به اندازه صحبت‌های طرفداران انیمیشن‌ منطقی به نظر می‌رسد.

انتشار فیلم Morbius همراه شد با نظرات منفی منتقدان. البته چنین چیزی برای فیلم‌های قبلی دنیای ویلن‌های مرد عنکبوتی نیز اتفاق افتاده بود ولی نکته اینجاست Morbius حالا به عنوان بدترین اثر در این فرانچایز شناخته می‌شود. اگر وضعیت فروش این فیلم را نیز در نظر بگیریم، به نظر وقتش است تا سونی به فکر تغییر روند ساخت فیلم‌های دنیای ویلن‌های مرد عنکبوتی بیفتد.

در حدود ۱۰ سال گذشته، طرفداران با برخی از بهترین آثار لایو اکشن سریالی ابرقهرمانی رو به رو شدند. پس از موفقیت Smallville، شبکه سی دبلیو سریال Arrow را آغاز کرد. خود این سریال باعث به وجود آمدن اروورس (Arrowverse) شد که شامل سریال‌های مثل The Flash و Legends of Tomorrow بود. موفقیت دنیا سینمایی مارول نیز خالقان را ترغیب کرد تا به سراغ دیگر شخصیت‌های مارول در قالب سریال‌های ابرقهرمانی بروند تا امثال Daredevil و The Defenders به وجود آیند.

چندین سال پیش که خبری از سرویس‌های استریم نبود، کودکان سعی می‌کردند وقتشان را به شکلی هماهنگ کنند که به انیمه‌های مورد علاقه خود در تلویزیون برسند و آن‌ها را به موقع تماشا کنند. اگرچه انیمه ذاتا برای بچه‌ها نیست، اما آثار انیمه‌ای زیادی برای بچه‌ها طراحی شده‌اند که شایسته تحسین هستند. در اواخر دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی، انیمه‌های بسیار خوبی با هدف سرگرم کردن کودکان در آمریکای شمالی پخش می‌شد – از عناوین عروسکی گرفته تا انیمه‌های اکشن ـ حماسی.

اکثر فیلم‌هایی که امروزه در هالیوود ساخته می‌شود یک هدف اصلی دارد: درآمدزایی. در همین راستا ما هرروز شاهد شکل‌گیری دنیاهای سینمایی، ساخت دنباله‌ها و پیش‌درآمدها و امثال آن هستیم. در میان ۱۰ فیلم پرفروشی که طی ۱۵ سال اخیر اکران شده‌اند، ۹ تا به یک فرانچایز مرتبط است و اثری مستقل نیست.