برچسب یک

به گزارش ایرنا، مازندران طی سال‌هایی که گذشت، همواره با یک چالش محیط‌زیستی و فهرست بلندی از شهرهایی که با آن دست‌وپنجه نرم می‌کردند، شناخته می‌شد؛ کوه زباله در جنگل هیرکانی، عمارت زباله در قلب یکی از شهرها، خوش‌نشینی زباله در منطقه‌ای دیگر و عناوینی از این دست که هر بار به قوت خود باقی می‌ماند؛ آن هم به این دلیل که اگرچه زباله، بحران شماره یک محیط‌زیستی مازندران به شمار می‌رفت، اما در بسیاری از مقاطع، حل ریشه‌ای آن در اولویت مدیران وقت قرار نداشت.

در دولت چهاردهم اما ورق برگشت و این معادله تغییر کرد؛ حل چالش زباله در شهرهای درگیر این معضل، به اولویت نخست نماینده عالی دولت در مازندران بدل شد. برای بسیاری، این اولویت‌گذاری در ابتدا تداعی‌کننده اقدامات نمایشی و وعده‌های پرطمطراق اما بی‌سرانجام بود؛ با این حال، ماجرا به شکل دیگری پیش رفت.

اکنون کوه‌ها و عمارت‌های زباله در نقطه‌به‌نقطه مازندران، از شرق تا غرب، در حال فروپاشی هستند؛ نه‌تنها دیگر قرار نیست شیرابه، مهمان دائمی منابع آبی و محیط‌زیست استان باشد، بلکه قرار است نگاه به زباله نیز تغییر کند؛ زباله‌ای که سال‌ها هزینه بود و حالا می‌تواند ماده اولیه تولید و بخشی از یک زنجیره اقتصادی باشد. شاید از همین روست که «طلای کثیف» دیگر صرفاً یک تعبیر دست‌نیافتنی نیست؛ وقتی پسماند پس از پردازش می‌تواند به کمپوست و گرانول تبدیل شود و از چیزی که روزگاری باید برای دفن آن هزینه می‌شد، محصولی با ارزش اقتصادی ساخت.

گام نخست این تغییر نگاه و حرکت از معضل زباله به سمت ارزش اقتصادی آن، از بهشهر آغاز شد؛ دیگر قرار نیست زباله در دل زمین دفن شود، بلکه دوباره به چرخه تولید و اقتصاد بازمی‌گردد. بر اساس گزارش‌ها این کارخانه روزانه حدود ۳۰۰ تن کود آلی غیرشیمیایی تولید می‌کند که دفن زباله در شرق مازندران را به صفر رسانده است و ظرفیت پذیرش مجموعه نیز پس از بازسازی به ۲۵۰ تن در روز رسیده است.