این سازه مرموز را کشاورزها پیدا کردند
سازه عظیم مرموزی به قدمت چندین هزار سال در ساردینیا وجود دارد که توسط قدیمی ترین ساکنان این منطقه که تاکنون شناسایی شده اند، ساخته شده است.
سازه عظیم مرموزی به قدمت چندین هزار سال در ساردینیا وجود دارد که توسط قدیمی ترین ساکنان این منطقه که تاکنون شناسایی شده اند، ساخته شده است.
هنگامی که درمییابیم، قرار است به بهای به دست آوردن مترو، یکی از آثار ارزشمند تاریخی آسیب ببیند، به بهانه توسعه یک منطقه لولههای گاز یا ریل راهآهن از نزدیکی یک عمارت باستانی عبور کند، یک اثر چند هزار ساله حتی یک نگهبان ندارد، یک بنای ارزشمند با تسمه سر پا نگه داشته شده یا هزاران مورد دیگر از این دست، در فلسفه پیگیری ثبت جهانی میراثهای کشورمان شک خواهیم کرد!
گویا قرار است، پرونده این مجموعه تاریخی در نشست بعدی یونسکو بررسی شود و برای همین، باید پیش از آن، بازسازیهایی در آن انجام گیرد؛ اما به نظر کارها اینقدر زیاد است که سرعت عمل اجرای آن، مشکلساز شده است؛ یکی پشت پنجره دیوار میکشد، دیگری کاشیکاری را با ابتکار شخصی تغییر میدهد و... در این شرایط اصلا عجیب نیست فردی پیدا شود که «آسانسور» را گم شده این مجموعه تاریخی دانسته و لحظهای در نصب آن درنگ کند!
شاید عجیب و حتی خندهدار باشد که «تار» به رغم ریشه پایدارش در ایران و با علم به اینکه سازهایی مانند «گیتار» اروپاییان و «سیتار» هندیان دستکم بخشی از نامشان را از آن به عاریت گرفتهاند، از سوی یونسکو به نام جمهوری آذربایجان به ثبت رسیده باشد (!) اما شنیدن از ثبت جهانی یک ساز با نام فارسی به نام یک کشور غیر فارسی زبان، کجا و دانستن این نکته که در زمان ثبت، نمایندگان کشورمان در محل بودهاند، کجا؟!