برچسب گردشگری معدنی نوپا اما ثروت‌زا

می‌گوید به واسطه تسلطش بر زبان انگلیسی در حلقه تسخیرکنندگان سفارت آمریکا در آمد و مسئولیت ترجمه اسناد سفارت بر عهده او و دیگر دوستانش قرار گرفت. او 40سال پیش به همراه دیگر هم‌کلاسی‌هایش که نام خود را «دانشجویان پیرو خط امام» گذاشته بودند برای نشان دادن اعتراض خود به آمریکا مبنی بر پناه دادن شاه مخلوع ایران وارد سفارتخانه این کشور در تهران شدند و هرگز تصور نمی‌کردند 444روز در آنجا بمانند و اقدام اعتراضی‌شان از سوی بنیان‌گذار انقلاب، به انقلاب دوم مردم ایران تعبیر شود و برای 40 سال آینده روابط ایران و آمریکا متأثر از این اقدام دانشجویی دستخوش چنین تحولات عظیمی شود.

کتاب «تسخیر» نخستین روایت توسط یک ایرانی (معصومه ابتکار) است که در 4 نوامبر 1979(13 آبان 1385) شاهد اشغال سفارت آمریکا در تهران به دست دانشجویان پیرو خط امام و آغاز بحران 444 روز گروگان‌گیری بوده است. او که در آن زمان دانشجوی سال اول دانشگاه پلی‌تکنیک تهران بود، از عناصر فعال جنبش سیاسی به شمار می‌رفت و از برنامه‌ریزی، سازماندهی و اجرای این حرکت بااطلاع بود. درواقع اشغال سفارت آمریکا به دست گروهی از دانشجویان کشور را باید در چهارچوب تحولات سیاسی و اجتماعی کشور پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران بررسی کرد. چراکه اقدام این تعداد از دانشجویان کشور آن‌چنان با مفاهیم انقلاب اسلامی و تحولات پس‌ازآن پیوستگی داشت که امام خمینی (ره) از آن به‌عنوان انقلاب دوم یادکردند.

حالا که طبلش از صدا و آبش از آسیاب افتاده، وقتی به فیلم آرگو فکر می‌کنیم، چنانچه فیلم یادمان بیاید، احتمالا با خودمان می‌گوییم که «اصلا این چی بود؟» معنی مضمر در این «اصلا این چی بود؟» این است که چرا فیلمی راجع به این موضوع را اینطوری ساختند؟ چی داشت اصلا؟ چرا اسکار به آن دادند آن هم توسط میشل اوباما؟ و چنانچه کمی هم شیطان باشیم چیزی مثل این را هم از پس ذهن می‌گذرانیم: «فیلم واقعا فرصت سوزی کرد!» واقعیت آن است که فیلم آرگو برای اکثر مخاطبان ایرانی ناامیدکننده بود. نه پته‌ای بر آب می‌داد (که پیش از این بر آب روان نرفته باشد) که این طرف آن پته خیس را بر دارد و بر سر آن طرفی بزند و نه تحریف و توهین مبرهنی داشت که بیرق «وا فلانا» و «وا بهامانا» بالا برود و نه اصلا جزئیات زیادی از ایران در آن بود. کمی بعد هم کارگردانش در یک شوی تلویزیونی در مقابل یک روشنفکر و فیلسوف ملحد ضد دین، دفاع جانانه‌ای و پر شوری از مسلمین کرد و مجال حمله و طعن و تعنت را به خود تنگ‌تر.