برچسب گاز

در 2سال اخیر 9 بار رکورد تولید گاز از پارس جنوبی شکسته شده و 14 حلقه چاه جدید در این میدان حفاری شده است.

ارزیابی ذخایر گاز، وضعیت نیروگاه‌ها و صنایع بزرگ و مرور تجربه زمستان‌های سرد گذشته نشان می‌دهد مدیریت مصرف و زیرساخت‌ها همچنان تعیین‌کننده عبور کم‌هزینه از فصل سرماست.

مدیر انرژی و کربن شرکت ملی گاز ایران با تأکید بر ضرورت تغییر رویکرد در مدیریت مصرف انرژی گفت: حرکت به سمت فناوری‌های نوآورانه و کم‌مصرف، نوسازی سامانه‌های گرمایشی و اصلاح فرآیندهای تولید، کلید اصلی کاهش مصرف گاز و ارتقای بهره‌وری انرژی در بخش‌های صنعتی و خانگی است.

رئیس‌جمهوری با تأکید بر مدیریت بهره‌برداری از انرژی پاک و مصرف انرژی، اظهار کرد: باید به شکلی عمل کنیم که در تابستان پیش‌رو به‌هیچ‌وجه قطع برق و گاز نداشته باشیم.

شرکت ملی گاز ایران از پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون با توسعه زیرساخت‌های انتقال، گازرسانی و ذخیره‌سازی، نقش کلیدی در تأمین پایداری انرژی کشور ایفا کرده است.

در حالی که همسایگان شمالی و غربی ایران با تکیه بر ذخایر گازی بسیار کمتر، اقتصاد خود را با درآمدهای کلان صادراتی به پیش می‌برند، ایران که صاحب دومین ذخایر عظیم گاز جهان  است در چرخه‌ای معیوب از مصرف افسارگسیخته داخلی، یارانه‌های ویرانگر و تحریم‌های فلج‌کننده گرفتار شده است. تولید سالانه حدود ۲۷۰ میلیارد متر مکعب گاز طبیعی، که می‌توانست ایران را به یکی از قدرت‌های تعیین‌کننده بازار انرژی منطقه و جهان تبدیل کند، عمدتاً در داخل کشور می‌سوزد؛ آن هم به شکلی که نه تنها مازاد صادراتی ایجاد نمی‌کند، بلکه در فصول سرد سال حتی به واردات گاز از ترکمنستان وابسته می‌شود. این پارادوکس نه یک بحران فنی، بلکه نتیجه سیاست‌گذاری‌های ناکارآمد، عدم اصلاح یارانه‌ها و انفعال دیپلماتیک است که فرصت‌های طلایی را به باد می‌دهد.

نوسانات مداوم بازار نفت، همراه با چشم‌انداز مازاد عرضه جهانی و تأثیر عوامل ژئوپلیتیکی، شرکت‌های بزرگ نفتی خاورمیانه یعنی آرامکو عربستان سعودی و آدنوک گاز امارات متحده عربی را به بازنگری در استراتژی‌های سرمایه‌گذاری واداشته است. آرامکو بر حفظ سطح بالای سرمایه‌گذاری تمرکز دارد، اما با تأکید بر بهینه‌سازی هزینه‌ها و افزایش کارایی عملیاتی عمل می‌کند. در مقابل، آدنوک گاز سرمایه‌گذاری‌های خود را به طور قابل توجهی افزایش داده و بر گسترش ظرفیت گاز طبیعی اولویت می‌دهد. این رویکردهای متمایز پاسخی منطقی به قیمت فعلی نفت برنت حدود ۷۰ دلار در هر بشکه در ۱۹ فوریه ۲۰۲۶)، تعهدات ملی توسعه و گذار تدریجی به سمت انرژی‌های پایدار محسوب می‌شوند. پرسش کلیدی این است که آیا این استراتژی‌ها می‌توانند پایداری بلندمدت این شرکت‌ها را در بازار انرژی جهانی تضمین کنند.

به رغم آنکه صنعت نفت و گاز ایران در سال‌های اخیر توانسته ظرفیت تولید خود را در بسیاری از میادین افزایش دهد، یک متغیر کلیدی و کمتر دیده‌شده آینده این دستاوردها را تعیین می‌کند. اجرای به‌موقع طرح‌های فشارافزایی و تکمیل تأسیسات جانبی همان مبحثی است که شاید کمتر به چشم آمده. این پروژه‌ها اگرچه ظاهراً افزایش ظرفیت اسمی تولید را رقم نمی‌زنند، اما ضامن حفظ تولید پایدار و جلوگیری از افت طبیعی مخازن هستند. امروز تأخیر در اجرای برخی از مهم‌ترین طرح‌های فشارافزایی، به‌ویژه در پارس جنوبی و میادین مشترک، به موضوعی راهبردی تبدیل شده است؛ موضوعی که بی‌توجهی به آن می‌تواند هزینه‌ای چند میلیارد دلاری برای اقتصاد ملی به همراه داشته باشد.